دربهبوهه‌ی جنگ‌ جهانی دوم بین سالهای ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۵ که فشار متفقین در خاور دور به امپراتوری ژاپن شدت گرفت خلبانان از جان گذشته‌ی ژاپنی تصمیم گرفتند هر جور که شده جلوی ناوهای جنگی دشمن رو بگیرند، درنهایت به این نتیجه رسیدند که میتونند از جان خودشون استفاده کنند. این موضوع به کابوسی برای ملوانان کشتی‌های غول پیکر متفقین تبدیل شد، ملوانانی که یا خلبانان از جان گذشته را در هوا ساقط میکردند یا خودشون کشته میشدند.

خلبانان ژاپنی که بعدها به صورت رسمی از هواپیماهای سرنشین دار به عنوان موشک ضد ناو استفاده میکرند به فکر برگشت به خونه نبودند. ژاپنی‌ها هواپیماها رو مملو از مواد منفجره میکردند و در یک فرصت مناسب بعد از جنگیدن با هواپیماهای دشمن و عبور از دیواره‌ی آتش پدافندی ناوها سعی میکردند هواپیماشون رو به دودکش ناو اصابت بدن، در نتیجه‌ی این بخورد و انفجار هواپیما منفجر میشد و ناو رو نابود می‌کرد و این نتیجه‌ی خوبی به شمار میومد که فقط با تلفات یک نفر و یک هواپیما بشه یک ناو جنگی رو از کار انداخت.

کامیکازی یه حرکت کاملآ انتحاری و چیزی شبیه همون عملیات شهادت طلبانه‌ی خودمون هست. از این دست مسایل در طول جنگ‌های تاریخ بسیار اتفاق افتاده. به عنوان مثال یکی از پادشاهان بزرگ ایرانی وقتی به همراه یارانش توی محاصره‌ی دشمن میافته، از بیم اسارت کودکان و زنان خود و سپاهیانش، کودکان رو به داخل آب میاندازه، طبیعی هست که مادران هم طاقت دیدن این صحنه رو نداشتند و اونها هم خودشون رو به دنبال فرزندانشون به آب انداختند. به این ترتیب دست مغول‌ها به زن و بچه‌ی شاه جلال‌الدین خوارزم و سپاهیانش نرسید، و این نمونه‌ی یک حرکت انتحاری است.

جهت مطالعه‌ی بیشتر پیشنهاد میشود: kamikaze images