وبلاگ ژست مثبت

نمیدونم صدای ما بود که بالاخره به یه جایی رسید یا دست اندرکاران ۲۰:۳۰ خودشون به فکر افتادند، ولی همین الان که داشتم برنامه خبری ۲۰:۳۰ رو نگاه میکردم، مجری محترم برنامه برگشت گفت: “ایمیل ما رو که دارید، ۲۰۳۰@IRIBNEWS.IR ، کسانی هم که قبلآ ایمیل زدند، خیالشون راحت که پیگیر خبرشون هستیم، نشون به این نشون که دنبال فلان خبر و فلان خبر هستیم…”

• اول اینکه خیلی خوشحال شدم که دیدم ایمیلشون رو از جیمیل به IRIBNEWS منتقل کردند، همون طور که در پست قبلی در این مورد نوشتم کلی رسمی تر، فنی تر و حرفه ای تر است که روی دامنه ی رسمی خود سازمان مربوطه آدرس های اعلام شده در برنامه آدرس دهی شوند.
• دوم اینکه خوشحال شدم که گفتند “نشون به این نشون که…”. با این کار به مخاطب اطمینان دادند که کارشون فرمالیته نیست و واقعآ ایمیل های دریافتی را مطالعه بررسی میکنند.
• سوم اینکه خوشحال شدم که برنامه ی خبری محبوب میلیونها ایرانی مثل همیشه گامی به سوی منحصربه فرد بودن برداشت.

بیست و سی از همان ابتدا تک و متفاوت بود، این موضوع در کنار سایر پارامترهایی که یک برنامه تلویزیونی را محبوب میکند قرار گرفت و در مدت کوتاهی بیننده های بسیاری جذب کرد. از ویزگی هایی که بیست و سی را برای من جذاب میکند قطعیتی است که در مورد زمان در این برنامه به کار میرود. انقدر خلاصه و فشرده خبرها رو اعلام میکنند که هرگز مخاطب میلش را برای دیدن این برنامه از دست ندهد.

همه اینها یک طرف، مجری های منحصر به فرد این برنامه هم یک طرف. همشون حرفه ای و هنرمندند.

بیست و سی متشکریم.

برنامه خبری ۲۰:۳۰، دلاوری و آدرس جیمیلش!

خوب اگر میخواهید وبلاگ شخصی خودتون رو معرفی کنید مهم نیست چه آدرسی دارد، ولی اگر در یک برنامه تلویزیونی که مخاطبان زیادی دارد میخواهید آدرس وبلاگ برنامه رو معرفی کنید داستان فرق میکیند. بلاگفا و میهن بلاگ و پرشین بلاگ و اینجور سرویس ها اینجا در خور معرفی نیستند. حتمآ از یک آدرس رسمی استفاده کنید. در مورد ایمیل و آدرس و شماره و سایر موراد نیز این مورد صادق است. مثلآ نمیتوان آدرس یک واحد آپارتمانی مسکونی را به عنوان آدرس یک شرکت معرفی کرد.

دلاوری چند وقت پیش در برنامه خبری ۲۰:۳۰ یک آدرس ایمیل معرفی کرد برای ارتباط با بیننده ها. این آدرس در جیمیل بود. این کار کاملآ اشتباه و از لحاظ فنی مشکل دار است. فرض کنید من و شما کلی عکس و فیلم خبری برایش ارسال کنیم و بعدش این ایمیل هک شود یا دلاوری جان پسوردش را فراموش کنند! اتفاق خنده داری است! خوب کافیه آدرسی که معرفی میکند در سایت IRIB باشد. کلی رسمی تر از جیمیل است. یعنی از این طریق میتوان به چهره ی مجازی برنامه شخصیت بیشتری بخشید.

ممکن است این آدرس جیمیل، آدرس شخصی آقای دلاوری باشد، در این صورت اشتباه بزرگ تری مرتکب شده اند. سعی کنید در این موارد هیچ وقت از یک آدرس ایمیل برای کارهای شخصی و اداری و رسمی استفاده نکنید.

جیمیل دلاوی : delavariserfan@gmail.com

هیچ چیز رایگان به دست نمی آید مگر اینکه مفتش هم گران باشد. کار درحوزه وب شغلی بسیار فنی و حرفه ای است که از عهده روابط عمومی سازمان ها قطعآ خارج است. اگر واقعآ میخواهیم در این عرصه پیشرفت داشته باشیم، باید واقعآ به اندازه کافی سرمایه گذاری هم بکنیم.

اینترنت یک فرصت یک تهدید

اینترنت، یک فرصت یک تهدید

چند سالی است که در ایران از بخش های مختلف حملات زیادی بر عرصه ی مجازی و دنیای اینترنت وارد می شود و آنچه زیاد شنیده می شود خطرات بیشماری است که کاربران عموما جوان ایران را تهدید می کند. همین گفته ها و صحبت ها تبدیل به ابزاری شده است تا عوامل و مسئولین ذی ربط به هر شکلی که خود صلاح می دانند نسبت به محدود کردن اینترنت اقدام کنند این کارها همگی در حالی است که کاربران ایرانی خود از جانب عوامل خارجی و شرکت های فعال در حوزه ی مجازی نیز دچار مشکل هستند و بسیاری از خدمات و امکانات اینترنتی برای کاربران ایرانی غیر قابل دسترس است. محدودیت هایی چون دانلود محصولات و نرم افزارهای شرکت گوگل یا محدودیت های کمپانی سیمانتک و آنتی ویروس هایی نظیر نورتون و مک آفی و چندین و چند سایت معتبر علمی که اجازه ی استفاده ی از خدمات رایگان خود را نیز به ایرانی ها نمی دهد.
در مورد محدودیت های خارجی کاری نمی شود کرد، اما محدودیت های داخلی جای صحبت دارد.

اگر به این موضوع علاقه مندید ادمه نوشته را دنبال بفرمایید.

ادامه ی نوشته

مقدمه:

چند سالی است بحث جنگ سایبری در گوشه و کنار مطالبی که مینویسم و میخوانیم جایی برای خود پیدا کرده است. بعضی ها میگویند جنگ سایبری در کار نیست و این یک تاکتیک سیاسی از سوی برخی محافل است. عده دیگری با آب و تاب بسیار بیشتری از این جنگ سخن میرانند و خطرات آن را گوشزد میکنند. حقیر در این نوشتار سعی دارم تا با تمام توان خود این موضوع را موشکافی کرده و حقایق پس پرده جنگ سایبری، از واقعیت تا توهم را در حد توانم نمایان کنم.

جنگ سایبری چیست؟

اکنون ما در عصری قرار داریم که تخیلات را به زندگی روزمره ما کشاند. جایی که فیلنامه نویسان و داستان سرایان تخیلی ترین داستان ها و فیلمها کم آوردند و از علم روز عقب افتادند. در این عصر پرواز سوپرمن ها و جنگ بشقاب پرنده های فضایی، به هیچ وجه تعجب انگیز و هیجان آور نخواهد بود. اگر به این موضوع شک دارید لطفآ از کودکانتان بپرسید آیا این داستان ها برایش تعجب آور و دور از ذهن است یا خیر؟

حال که همه اینها را میدانیم پس «جنگ مجازی» یا «جنگ سایبری» نمیتواند جنگ خیلی عجیبی باشد.

جامعه انسانها همیشه و از همان زمان آدم و حوا درگیر جنگ و کشتار و ظلم و ستم بوده اند، حال به هرنحو ممکن و در هر شرایط ممکن. فضای مجازی هم فضایی شامل اجتماع بزرگی از انسانها است. پس انتظار این که در این جامعه برخوردی روی ندهد خیلی منطقی نیست. این برخوردها اگر از مقیاس خاصی بزرگتر شدند، مورد ساماندهی قرار گرفتند و از حمایت دولت یا ملت ها برخوردار شدند میتوان جنگ نامید. جنگی با مقتضیات و روشهایی درخور هزاره سوم.

اگر به این موضوع علاقه مندید ادمه نوشته را دنبال بفرمایید.

ادامه ی نوشته

پاپیولارساینس:

پیشرفت تکنولوژی مشکلات مهیبی بوجود آورده‌است. مثلاً آیا یک شتاب دهنده ذرات می‌تواند یک سیاهچاله بسازد که کره زمین را ببلعد؟ یا سلاح‌های هسته‌ای تهدیدی برای حیات انسان نیست؟ اما هیچکدام به بزرگی مشکل شناخته شده خانم‌ها با این لباس مشکی رنگ نیست! آنهم اینکه «اگر این لباس چسب و بدون جیب را بپوشم، تلفن همراهم را کجا بگذارم؟!!» تکنولوژی مدرن و مد لباس پاسخ را پیدا کردند … لباسی که تلفن همراه است!

ام-درس (M-dress) یک تلفن همراه قابل پوشیدن است که سیم کارت و آنتنش با پارچه اش ترکیب شده‌اند. با وجود اینکه هنوز کامل نشده‌است، حمل یک تلفن همراه را بدون هیچ لوازم جانبی ای ممکن می‌سازد.

برای پاسخ به زنگ تلفن خانم باید دست خود را بالا بیاورد، مثل اینکه تلفن همراه معمولی را به گوش خود نزدیک می‌کند، و هم بشنود و هم صحبت کند! (پخش کننده صدا و گیرنده آن در سرآستین تعبیه شده‌اند)
هیچ صفحه یا اسکرینی وجود ندارد. پس نمی‌توانید ببینید چه کسی به شما زنگ می‌زد. هیچ راهی هم برای گرفتن شماره کسی نخواهید داشت. فقط می‌توانید یک شماره تلفن را به لباس معرفی کنید. ما به شما پیشنهاد می‌کنیم شماره اپراتوری را ذخیره کنید که شما را به شماره‌ای که می‌خواهید وصل کند. پس فقط کافیست حواستان باشد تلفن همراهتان را جا نگذارید.

دیدید مشکل بزرگ حل شد؟!

به نظر شما با توجه به تصویری که در سایت پاپیولارساینس منتشر شده، این موضوع واقعیت دارد؟

به نظر من ترکیب تلفن همراه با وسایل دیگر ابتکار و خلاقیت زیادی می‌طلبد. برای مثال ترکیبش با خودکار. اما از طرفی فکر می‌کنم هر چیزی را بهر کاری ساختند. هر وسیله برای رفع نیازهای خاصی طراحی می‌شود. مانند لپ تاپ که هیچگاه جای پی سی را نمی‌تواند بگیرد (از نظر من) و برعکس. نظر شما چیست؟