این مورد خصوصآ در سالهای اخیر بیش از پیش دامن گیر جستجوهای وب فارسی بوده است. سایتهای زیادی با فقط درج کلمات کلیدی و بدون هیچ محتوی مفید دیگری قصد سودجویی از طریق نمایش تبلیغات دارند. اسپم در وب فارسی به نوعی بیداد میکند. به همین دلیل فکر میکنم باید جلوی این سایتها را گرفت.

آیا راهی هست که به گوگل بفهمانیم نباید این سایتها را نماییش دهد؟ مسلمآ بله.

گوگل همیشه سعی میکند بهترین نتایج را برای ما به نمایش بگذارد، در این میان برخی سایتهای سودجو با استفاده از تکنیک های فنی خود را از چشم رادارهای کیفیت گرای گوگل مخفی میکنند. شاد بهتر است این ما باشیم که درس خوبی به این سایتهای سودجو میدهیم و آنها را از حوزه وب فارسی بیرون میکنم.

از این پس اگر احساس کردید سایتی قصد اسپم سازی و سودجویی دارد بهتر است از طریق این آدرس، سایت مربوطه را به گوگل گزارش دهید. اگر شما و تعداد مناسبی از کاربران سایت مربوطه را گزارش داده باشند، گوگل برای پاکسازی آدرس این سایت از نتایج جستجویش اقدام خواهد کرد.

اکنون علاوه بر این میتوانید عملیات گزارش را از طریق این افزونه کروم انجام دهید.

منبع

اینترنت، یک فرصت یک تهدید

چند سالی است که در ایران از بخش های مختلف حملات زیادی بر عرصه ی مجازی و دنیای اینترنت وارد می شود و آنچه زیاد شنیده می شود خطرات بیشماری است که کاربران عموما جوان ایران را تهدید می کند. همین گفته ها و صحبت ها تبدیل به ابزاری شده است تا عوامل و مسئولین ذی ربط به هر شکلی که خود صلاح می دانند نسبت به محدود کردن اینترنت اقدام کنند این کارها همگی در حالی است که کاربران ایرانی خود از جانب عوامل خارجی و شرکت های فعال در حوزه ی مجازی نیز دچار مشکل هستند و بسیاری از خدمات و امکانات اینترنتی برای کاربران ایرانی غیر قابل دسترس است. محدودیت هایی چون دانلود محصولات و نرم افزارهای شرکت گوگل یا محدودیت های کمپانی سیمانتک و آنتی ویروس هایی نظیر نورتون و مک آفی و چندین و چند سایت معتبر علمی که اجازه ی استفاده ی از خدمات رایگان خود را نیز به ایرانی ها نمی دهد.
در مورد محدودیت های خارجی کاری نمی شود کرد، اما محدودیت های داخلی جای صحبت دارد.

اگر به این موضوع علاقه مندید ادمه نوشته را دنبال بفرمایید.

بر خلاف بسیاری من به شخصه بر این باور هستم که اعمال محدودیت ها امری است لازم، از این نظر که شرایط اجتماعی و باوری کشور ما شرایطی است که مختص به خود است و تفاوت های بسیار با سایر جوامع است. اما اعمال محدودیت خود باید دارای ضوابط و شاخص هایی باشد. حجم گسترده ای از عدم دسترسی ها سلیقه ای است و به دور از هر گونه منطق. به عنوان مثال سرویس جستجوی تصاویر یک سرویس کلی است که همگان از آن استفاده می کنند. تا چندی قبل سرویس جستجوی تصاویر در جستجوگر جدید مایکروسافت Bing.com فیلتر بود!
ما در عصری هستیم که همگان در حال دسترسی به اینترنت و دنیای مجازی هستند و همین امر موجب شده است تا هر طرز تفکر هر حکومت و هر کیش و آیینی در پی آن باشد تا این مخاطبین جدید را به سمت و سوی خود بکشانند و آنچه که خود به آن باور دارند را به آنها عرضه و این افراد را به خود جذب کنند. از همین رو است که صد ها و هزاران سایت مختلف تشکیل شده اند که هر کدام بنا به باور بنیان گذاران خود خط مشی و سیره ای دارند.
اما ما در مقابل این همه اطلاعات و دیدگاه های جدید چه کردیم؟ به جرات می توان گف تقریبا هیچ کاری نکردیم . تنها کاری که کرده ایم این است که گروهی را تشکیل داده ایم که به جای آنکه به این فکر کنند که چه کاری باید انجام داد تا میلیون ها میلیون کاربر و مخاطب جدید از سراسر جهان را به سوی خود و ارزش های خود بکشانیم و از این راه بر اعتبار نفوذ و قدرت خود بیافزاییم، تنها چیزی که به آن فکر می کنند این است که چگونه محدودیت بیشتر برای دسترسی ها ایجاد کنند.
چند وقت پیش مطلبی را دیدم در وبلاگ سایت یوتیوب که نوشته بود پس از فیلتر شدن سرویس این سایت در ایران هنوز حدود بیست و پنج درصد از بازدید های قبل خود از ایران را دارد! یعنی از هر چهار نفر یک نفر می تواند به یوتیوب وارد شود و از آن استفاده کند البته این آمار مربوط به زمانی بود که به علت مسائل مربوط به انتخابات تمامی پروتکل ها و سرویس های VPN بسته شده بود و سرعت اینترنت بسیار کاهش یافته بود، و مسلما در حال حاضر درصد بیشتری خواهند توانست که محدودیت ها را دور بزنند.
همیشه راهی هست که بتوان بر عدم دسترسی ها فائق آمد و از آنها عبور کند.
در واقع ما به جای آنکه تمرکز خود را بر ایجاد محتوا و نشر آنچه خود به آن باور داریم بکنیم، در مسیر اشتباه حرکت میکنیم.
اگر آنگونه که ادعا می شود جنگی در گرفته است و هر گروه و طرف میخواهد به نحوی خود را در این میدان پیروز کند و رقیب را به بیرون براند چرا ما خود را از جنگ بیرون می کشیم؟ کاری که در حال حاضر ما انجام می دهیم این است که در مقابل پخش اطلاعیه و تراکت از سوی گروه مقابل که با استفاده از هواپیما بر عرصه ی مجازی ایران انجام میپذیرد نشسته ایم و تنها اقدام به شلیک هایی بی هدف به آسمان میکنیم. از طرف دیگر باندهای پروازی هواپیماهای کوچک کاربران ایرانی را پر از دست اندازها کرده ایم.
در واقع اعمال محدودیت بر کاربران یک شمشیر دو لبه است که در نگاه اول و از یک بعد باعث جلوگیری از نشر و نفوذ افکار فاسد و مخالف ارزش جامعه در کشور می شود و از سوی دیگر باعث می شود که ما نتوانیم آنچه در دست و در چنته داریم به دنیا عرضه کنیم.
به عنوان مثال ما با سینمای جهان از جهاتی دچار مشکل می شویم، ما نمیتوانیم برای جلوگیری از تاثیر بخش های مشکل دار بر جامعه دسترسی به تمامی سایت های سینمایی خارجی را مسدود کنیم، نمایش تمامی فیلم های خارجی را در سیما متوقف کنیم و کارهایی از این نوع، چون در هر حال آنچه که در دنیا وجود دارد در هر شرایطی قابل دسترس خواهد بود.

ما باید راه کاری در پیش بگیریم که در حد توان خود با سینمای جهان تعامل کنیم و از راه تعامل ارزش ها، باور ها و اعتقادات خود را در جهان منتشر کنیم.
اینکه ما بنشینیم و مرتب بگوییم که تمام کارهای ما در اینترنت توسط دولت ها گروه ها و دسته جاتی کنترل و ثبت می شود بنابر این ما نباید استفاده کنیم یا باید با احتیاط استفاده کنیم، اتفاقی نخواهد افتاد. باید با قدرت وارد شد و راه را باز کرد. چه اشکالی دارد که دولت و دست اندرکاران امور ده ها سایت بزرگ و معظم در بخش های مختلف ایجاد کند یا زمینه را برای علاقه مندان ایجاد کند تا بتوانند در فضای مجازی به راحتی فعالیت کنند.
بر خلاف آنچه که گروهی فکر می کنند، ما به طرز عجیبی زمینه و مورد داریم که میتوانیم به دنیا عرضه کنیم. به عنوان مثال در تاریخ ما به تعداد سال های تولد و ظهور ایران، داستان و روایت برای عرضه داریم. یا در بعد دینی و مذهبی عصر حاضر زمانی است که مردم دنیا یا به صورت اخص مردم غرب به دنبال آن هستند که بدانند آینده چگونه خواهد بود در این زمینه ما از لحاظ مذهبی بسیار غنی هستیم. در قرآن در احادیث وهمچنین روایات متعدد از امامان ما آنچه در آینده قرار است رخ دهد را در پیش رو داریم. ما میتوانیم روایت خاص خود را از آخر الزمان ارائه دهیم و به صورت کتاب و در وجهه ویژه به صورت فیلم نشان دهیم. دنیا تشنه ی آن است که بداند روایت گروه های مختلف از آخر دنیا، شیطان و نظایر این چیست؟
اگر تنها بخواهیم با اعمال محدودیت به پیش برویم مطمئن باشید در زیر بمباران های سایرین همه چیز را از دست خواهیم داد. اخطار دادن در مورد اینکه دنیا و گروهی در حال در نظر گرفتن تمام تحرکات هستند هیچ دردی را دوا نمی کند.
این مطلب در واقع نقدی است بر آنچه دوست عزیزم پدرام، در پست قبل نگاشته است.

چند سالی است بحث جنگ سایبری در گوشه و کنار مطالبی که مینویسم و میخوانیم جایی برای خود پیدا کرده است. بعضی ها میگویند جنگ سایبری در کار نیست و این یک تاکتیک سیاسی از سوی برخی محافل است. عده دیگری با آب و تاب بسیار بیشتری از این جنگ سخن میرانند و خطرات آن را گوشزد میکنند. حقیر در این نوشتار سعی دارم تا با تمام توان خود این موضوع را موشکافی کرده و حقایق پس پرده جنگ سایبری، از واقعیت تا توهم را در حد توانم نمایان کنم.

جنگ سایبری چیست؟

اکنون ما در عصری قرار داریم که تخیلات را به زندگی روزمره ما کشاند. جایی که فیلنامه نویسان و داستان سرایان تخیلی ترین داستان ها و فیلمها کم آوردند و از علم روز عقب افتادند. در این عصر پرواز سوپرمن ها و جنگ بشقاب پرنده های فضایی، به هیچ وجه تعجب انگیز و هیجان آور نخواهد بود. اگر به این موضوع شک دارید لطفآ از کودکانتان بپرسید آیا این داستان ها برایش تعجب آور و دور از ذهن است یا خیر؟

حال که همه اینها را میدانیم پس «جنگ مجازی» یا «جنگ سایبری» نمیتواند جنگ خیلی عجیبی باشد.

جامعه انسانها همیشه و از همان زمان آدم و حوا درگیر جنگ و کشتار و ظلم و ستم بوده اند، حال به هرنحو ممکن و در هر شرایط ممکن. فضای مجازی هم فضایی شامل اجتماع بزرگی از انسانها است. پس انتظار این که در این جامعه برخوردی روی ندهد خیلی منطقی نیست. این برخوردها اگر از مقیاس خاصی بزرگتر شدند، مورد ساماندهی قرار گرفتند و از حمایت دولت یا ملت ها برخوردار شدند میتوان جنگ نامید. جنگی با مقتضیات و روشهایی درخور هزاره سوم.

اگر به این موضوع علاقه مندید ادمه نوشته را دنبال بفرمایید.

شیوه ها و سلاح های جنگ سایبری:

با وجود تغییرات و تحولات عظیم در صنایع و علوم مختلف هرگز نمیتوان تصور کرد جنگ، پدیده غالبآ حاضر در زندگی بشری، بدون تغییر در شیوه اش باقی بماند.

فیلم های جنگ های آمریکایی در صده های پیشین که با پدران انگلیسی خود میجنگیدند را دیده اید؟ دو صف از سربازهای دو طرف با فاصله ی ۱۰۰ متر یا کمتر روبری یکدیگر می ایستند و نوبتی شلیک میکنند. فرمانده ها هم همان جا هستند ولی چون قانون جنگ از پایین به بالا است، آخرین کسانی هستند که میتوان به آنها شلیک کرد. میتوانید این جنگ را با جنگی مثل جنگ ۸ ساله ایران  و عراق مقایسه کنید؟ مسلمآ خیر.

اگر یک هزار سال پیش نیاکان ما با سپر و شمشیر و نیزه راهی میدان نبرد میشدند، اگر صد سال پیش اجدادمان با تفنگ سرپر و توپ های جنگی در میادین جنگ حاضر میشدند، اگر بیست سال پیش پدرانمان با کلت و کلاش و نارنجک از وطن دفاع کردند، شک نکنید امروز جنگ ما جنگی سایبری و کاملآ مجازی است. ما در این جنگ با سرباز و مین و سیم خاردار برنمیخوریم ولی قطعآ با بدتر از آن روبرو خواهیم شد.

ما امروز شاهدیم که مقامات بلند رتبه در کشورهایی که به هر دلیلی دشمن میدانیم چطور از فضای مجازی برای پیشبرد اهداف خود استفاده میکنند. مثلآ در جریان اتفاقات پس از انتخابات سال ۸۸ در ایران فکر کنم رابرت گیتس، وزیر دفاع آمریکا بود که در گفتگویی رسانه ای با مدیر سایت تویتتر خواستار افزایش امکانات خدمات دهی به کاربران ایرانی شد. طرف های ایرانی ادعا داشتند که گروههایی از آشوبگران در سطح جامعه  برای ساماندهی آشوبها و اعتراضات از این سرویس استفاده میکنند. در مورد فیسبوک و یوتیوب و برخی دیگر از سرویسهای شبکه های اجتماعی نیز موارد مشابهی وجود داشت. اما این تمام موضوع نیست.

در ادامه ی جنگ نرم، یکی از کابردی ترین سلاح های سازمانهای غربی همین فضای مجازی میتواند باشد. به عنوان مثال ما نمیتوانیم هیچکدام از نرم افزارهای مفید سایت گوگل را دریافت کنیم ولی میتوانیم از موتور جستجویش برای پیدا کردن هر گونه محتوایی که ممکن است در کشور ما مصداق جرایم رایانه ای باشد استفاده کنیم. در نظر داشته باشید که گوگل شرکتی است که در ایالات متحده توسعه داده شده است و طبق قوانین آن فعالیت میکند، بنابراین خود را موظف به پیروی از قوانین محلی کشورهای مختلف نمیداند، هر چند که قوانین کشورهای هدف را نقض کند یا نادیده بگیرد. پس این شرکت میتواند ابزار مناسبی باشد وقتی که محبوبیت و استفاده فراگیری در کشورهای هدف دارد.

بگذارید مثالی بزنم، در گوگل مپ شما به مناطقی در آمریکا برمیخورید که از آنها توسط ماهواره گوگل عکس برداری نشده است ولی اینجور نقاط را معمولآ در کشورهای دیگر نمیبینید. این نقاط کور گوگل مپ معمولآ مربوط به صنایع و سازمانهای نظامی و امنیتی ایالات متحده است. با توجه به قوانین موجود در این کشور آنها میتوانند به دلخواه خود نواحی را که علاقه ای به انتشار تصاویر آن ندارند از دید ما مخفی کنند، در حالی که تعهدی برای این کار در مورد کشورهای دیگر ندارند.

قضیه به نقاط کور گوگل مپ ختم نمیشود. مثلآ کشور چین مدتی برخی از سرویس های گوگل را بلاک کرد و در نهایت این کشور، شرکت گوگل را موظف به پیروی از برخی قوانین محلی خود کرد. در پی مذاکراتی که انجام شد، گوگل تعهد کرد برخی از نتایج جستوجوها را از دید کاربران چینی مخفی نگه دارد. دولت چین معتقد بود که این نتایج در موتور جستجوی گوگل میتواند باعث مشکلات سیاسی و اجتماعی در کشورش شود.

خوب، حالا گوگل مپ، فیسبوک، تویتتر، یوتیوب و یا هر سرویس دیگری که توسط عوامل بیرونی و خارجی، دولتی یا غیر آن، حمایت شود و به صورت عمومی سعی داشته باشد به قسمتی از هر دولت یا کشوری، برخلاف میل آن عمل کند یا ضربه وارد کند میتوان به راحتی به چشم یک سلاح جنگی هزاره سوم نگاه کرد.

شاید یکی از اصلی ترین دلایلی که باعث بلاک شدن یوتیوب شد، تغییراتی بود که در قوانین استفاده از این سرویس اعمال شد. این قوانین اجازه میداد کاربران بتوانند ویدیوهایی خلاف نظر اخلاق، شرع و عرف اسلامی را در این سرویس به اشتراک بگذارند. من نمیدانم قصد مدیران یوتیوب از این کار چه بود، ولی به هر حال چه خواسته باشند آمار سایتشان را بالا ببرند، چه خواسته باشند یک میلیارد و شش صد میلیون مسلمان را مورد تهاجم فرهنگی قرار دهند فرقی نمیکند. این سرویس در کشورهای اسلامی بنابر محتوایی که ارائه میدهد قابل پذیرش نیست.

پس ما الان میتوانیم بگوییم در حال جنگ هستیم. سیستم های سایبری یکی پس از دیگری ظهور میکنند و حقیقتش این است که ما دست روی دست گذاشته ایم و فقط هر از گاهی بعضی هایشان را بلاک میکنیم. حرف بنده این نیست که مثلآ تویتتر برای ضربه زدن به ایران ابداع شد یا اساسآ یک اسلحه سایبری است، اما چیزی که هست و در کنار آن استفاده یا سو استفاده ای که از آن میشود در نهایت ممکن است آن را تبدیل به یک اسلحه بر ضد امنیت ملی جامعه ما بکند. از طرفی موافق صد در صد کم و کیف نحوه ی برخورد با سرویس ها و سایت های مذکور نیستم، فقط همان طور در مقدمه پست هم نوشتم قصد دارم حقایق این جنگ را بیان کنم.

تا اینجای مطلب با جنگ سایبری آشنا شدیم و در مورد کیفیت و شرایط و ابزارهای آن صحبت کردیم. از اینجا به بعد فکر میکنم بد نیست در مورد وضعیتمان در این جنگ هم بحث کنیم.

ما کجای جنگ سایبری هستیم؟

این سرخط خبر مهمی است که در خبرگزاری ها انعکاس زیادی داشت:

طرح دولت اوباما برای شنود اینترنت:

دولت اوباما در حال پیش‌نویس قانونی است که بر اساس آن تمام ارائه کنندگان خدمات اینترنتی و سرویس‌های ارتباطات آنلاین، ایمیل و هم‌چنین شبکه‌های اجتماعی موظف خواهند شد اطلاعات مشترکین خود را در اختیار سازمان‌های اطلاعاتی آمریکا بگذارند.

خوب اکثر سرویس ها  و شبکه هایی که همه ما استفاده میکنیم وطنی نیستند. فکرش را بکنید صندوق ایمیلتان توسط چه کسانی و برای چه اهدافی ممکن است وارسی شود؟ چرا دولت آمریکا میتواند رسمآ به اطلاعات ما در این سرویس ها دسترسی پیدا کند؟ هدفشان چیست؟ اینجاست که میفهمیم چه راحت ممکن است رو دست خورد.

همه ما موقع قطع شدن اینترنت یا حتی قطع شدن پروتکلهای امن آن دادمان درمیآید. مطلب مینویسیم، کامنت میگذاریم، تحلیل مکنیم و…

ولی آیا کسی از ما در مورد این طرح دولت اوباما چیزی نوشت؟ چطور است که در مورد بسته شدن پروتکل اس اس ال انقدر ناراحت میشویم، در حالی که میتوانیم اصلآ اون یکی دو روز بیخیال اینترنت شویم اگر این همه اطلاعاتمان برایمان مهم است.

در مقابل چرا توجه نداریم که هرچیزی که تا الان در گوگل جستجو کرده ایم، هر مطلبی که در فیسبوک نوشتیم، و هر ایمیلی که ارسال کرده ایم، اکنون یک کپی از آن در دست سازمانهای امنیتی آمریکایی است که از قضا خیلی هم با ما دوست نیستند.

به صورت عملی برای مقابله به مثل چیزی به جز بلاک کردن سایتها و قطع کردن اینترنت در دست نداریم که البته به نظر نمیرسد این روشها خیلی برای جنگ سایبری در هزاره سوم کارآمد باشند. طرحی هم مثل اینترنت ملی خیلی مورد استقبال عمومی نیست و کلآ راه حل بهینه ای به نظر نمیرسد.

البته حرکتهایی هم داشته ایم که گرچه مشکلات خاص خودشان را دارند، ولی بسیار امیدوار کننده به نظر میرسند. از جمله آن راه اندازی سایتی به نام ساماندهی از طرف وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، به منظور ساماندهی وبسایت ها و سرویس های وطنی است. یا تاسیس شرکت هایی دولتی یا خصوصی است که سعی دارند بازیهای رایانه ای را درجه بندی و دسته بندی کنند. یا حتی شرکت هایی که به ساختن بازیهای ملی روی آوردند و…

نتیجه گیری:

در کل احتمالآ میتوان وضعیت کنونی را اینطور گزارش کرد: اینجا عمق مرزهای ایران، در تصرف نیروهای ناشناس، نا مرئی و سایبر. نیروهای رزمنده ما تا کنون کار چندانی از پیش نبرده اند و موفق به جلوگیری از پیش روی دشمن سایبر نشده اند. همه این مشکلات یک طرف، نبود مقر فرماندهی مناسب هم یک طرف. البته کمبود اسلحه، تجهیزات، اینترنت، شبکه های وطنی، سیستم های خودی، پدافندهای دفاعی و سنگر مناسب هم یک طرف. عدم توانایی یا امکان مذاکره با سرویسهای محبوب آنلاین آن ور آبی برای تعدیل محتوی هم بماند، نبود سرویس های جایگزین مناسب خودی هم بماند، عدم وجود طرح و برنامه بلند مدت هم بماند، عدم توجه درخور از سوی مسئولین هم بماند، عدم فرهنگ سازی در این زمینه هم بماند…

در مورد توجه مسئولین! میتوانم به جرات بگوییم در این یکی دو سال اخیر بیش از تمام ۱۰- ۲۰ سال گذشته کار شده و مسئولین بلند پایه ای واقعآ به فکر افتاده اند. صدا و سیما، خصوصآ شبکه خبر، برنامه ها و گزارشات ویژه ای تولید و پخش کرده اند که بسیار مفید به نظر میرسند. اما باز هم جای کار فراوانی باقی است و شب دراز و قلندر بیدار…

داستان را از این طولانی تر نمیکنم فقط به این دلیل که از حوصله مطالعه شما بیرون نرود، وگرنه باید چند صفحه دیگر در مورد ابزارها، راهکارها، تاریخچه، مزیت ها و… مینوشتم.

مدیریت محتوا در اینترنت

1- تعدیل محتوای اینترنت(مدیریت محتوا)

فکرش را بکنید شما مسئول این باشید که همیشه  دنبال زشت ترین، منزجر کننده ترین، غیر اخلاقی ترین و… موضوعات در اینترنت باشید و آنها را از دید عموم خارج کنید. بله شما آنها را از دید عموم خارج میکنید ولی به ناچار خودتان با  همه ی آنها روبرو میشوید. این کاری است که مدیران محتواهای سیستم های آنلاین انجام میدهند. اگر در گوگل به دنبال عکس بگردید، میبینید که جستجو دارای حالت امن و غیر امن است. در حالت امن شما با محتواهای غیر اخلاقی برخورد نخواهید کرد.Stacey Springer نایب رئیس یک شرکت مدیریت محتوا که برای ۸۰ مشتری روزانه بیش از ۷ میلیون عکس را مورد بازبینی قرار میدهند میگوید:”واضح است این شغلی برای هر کس نیست. بعضی از مردم به اشتراک گذاری عکسهای مستهجن را امری شخصی و خصوصی میدانند!”. کارمندان این شرکت از مشاوره ی روانی رایگان بیمه ی سلامتی استفاده میکنند.

خط مونتاژ شرکت Foxconn

2- مونتاژ الکترونیک

شبکه های امنیتی دور و بر خوابگاه های کارخانه جات الکترونیک در Shenzen در چین یاد آور خاطره بد کشته شدن ۱۰ کارمند از ماه ژانویه است. یک کارمند ۲۵ ساله که یک مدل آزمایشی از گوشی آیفون را سال پیش گم کرده بود نیز تصمیم به خودکشی گرفت. قضیه این داستان ها ظاهرآ پیچیده تر از این حرفها است. شرکت Foxconn که سازنده ی آیفون و آیپد و سایر محصولات الکترونیکی است از طرف اپل، دل و اچ پی به حمایت از شرایط کاری سخت در مقابل درآمد کم متهم شده است. هر چند اتفاقات منجر به خودکشی در یک حلقه ی پیچیده قرار دارند، ولی گروه های حمایت از حقوق بشر شرکت Foxconn و دیگر کارخانه های مشابه را به دلیل ایجاد شرایط کاری سخت و پر استرس برای کارمندان که بیشتر از اقشار پایین جامعه و روستایی هستند را محکوم میکنند.

در سایه ی این خودکشی ها شرکت ها درآمدها را بالاتر برده اند و قرار است تستهای روانی را برای کارمندان در نظر بگیرند. شرکت Foxconn نیز قرار است تعداد نیروی کارش را از بیش از ۹۰۰ هزار نفر به ۱٫۳ میلیون نفر در سال آینده افزایش دهد.

بر طبق گزارشات فشارهای روانی تنها شرایط سخت کاری در کارخانه های الکترونیکی نیستند. شرکت های حمایت از حقوق بشر علاوه بر اینها مدعی شده اند کارمندانی که میکروچیپها را تست، یا ال سی دی ها را برای شرکت سامسونگ مونتاژ میکنند، در معرض اشعه های مضر سرطان زا قرار دارند.

ملوانان کشتی 'Pacific Guardian' در حال بیرون کشیدن کابل برای انجام تعمیرات

3- تعمیر کابلهای اینترنت زیر دریا

کابلهایی که به طول هزاران کیلومتر زیر دریاها و اقیانوس ها کشیده شده است ارتباط بین مردم در قاره های جهان برقرار میکند میکند.

برخلاف باور عمومی این ارتباطات سخت افزاری است که بیش از ۹۹ درصد از ارتباطات اینترنتی را فراهم میکند(نه ماهواره ها). این ارتباطات همچنین نیازمند رسیدگی و تعمیرات است، مثلآ برای مواقعی که در اثر یک اتفاق طبیعی مثل زلزله، جریان داده دچار اختلال شود.

حدود ۷۰ کشتی در سرار جهان وظیفه ی نصب فیبرهای نوری در زیر دریا و همچنین تعمیرات آنها را بر عهده دارند. هر کدام از این کشتی ها دارای حدود ۵۰ نفر خدمه شامل مهندسان نصب کابل و مهندسان ابزارهای کنترل از راه دور هستند. آنها هفته ها یا ماهها در دریا بسر میبرند.

کارکنان کشتی کابلها را به زیر دریا هدایت میکنند و با استفاده از رباتها آنها را کف دریا نصب میکنند. هرچند دستکش محافظ استفاده میکنند ولی در صورتی که خطایی در رابطه با کابلهایی که با ۱۰ هزار ولت عمل میکنند رخ دهد و فقط با یک ثانیه نگاه مستقیم به لیزری که از کابل میگذرد باعث سوختگی شبکیه چشم خواهد شد!

برج های مخابراتی میتوانند بیش از ۶۰ متر ارتفاع داشته باشند

4- صعود از برج های مخابراتی

نزدیک به ۱۱ هزار نفر مسئول نصب و تعمیر برج های مخابراتی هستند که تماس موبایلهای ما را برقرار میسازند. در سال ۲۰۰۶، ۱۸ نفر از این افراد در هنگام کار جان خود را از دست دادند.در سال ۲۰۰۸ بالا رفتن از برج های مخابراتی در راس خطرناک ترین شغلهای اداره ی امنیت و سلامت شغلی آمریکا قرار گرفت.

صنعت در این زمینه بهبودهایی داشته است ولی هر کاری در ارتفاع بسیار زیاد خطر سقوط را هم به همراه دارد.

منبع پی سی ورد.

بهتر نیست در استفاده از خدمات جدید ایرنسل مثلآ وای مکس تامل بیشتری داشته باشیم؟ ;)

بقیه ی تصاویر در ادامه مطلب

واضحه که مهمترین یا حداقل یکی از مهمترین مفاهیم این مبحث امنیت الکترونیکی هست. با نگاهی اجمالی و کلی به بانکهای کشور ممکنه این طور تصور بشه که امنیت تا حد بالایی برقرار هست.

دوربین‌های مدار بسته، چشم‌های الکترونیکی حساس به تحرک یا گرما(دمای بدن یا آتش سوزی)، سیستم‌های حفاظتی کد دار، اطاق‌های کنترل، ماموران آموزش دیده، گاو‌صندوق‌های فولادی، و … تنها بخشی از امکانات حفاظتی فیزیکی بانکها و سیستم کنترل امنیت است.

تقریبآ بالای سر هر دستگاه خودپرداز یه دوربین مداربسته هم نصب میکنن، حتی خیلی از بانکها دم در و پیاده‌روی خیابون رو هم رصد میکنن.

سوال اینجاست : با این همه تدبیر جهت حفاظت فیزیکی، فکری هم برای برقراری امنیت نرم‌افزاری شده؟

از کارمندها شروع میکنیم:

تقریبآ همشون دوره‌هایی رو گذروندند و کتابهایی که از طرف بانک عامل لازم دیده بشه رو میخونن و باید در امتحانش هم نمره‌ی قابل قبولی کسب کنند. ولی این کافی نیست. چون دوره‌های آموزشی خیلی سطحی گرفته میشه و آزمون‌ها هم کاملآ فرمالیته است. رفتار کارمندان بعد و قبل از گذراندن دوره‌ها هیچ تفاوتی نداره و هیچ کدوم از موارد امنیتی آموزش داده شده اگر تا الان اجرا نشده بعد از گذراندن دوره هم اجرا نخواهد شد. مثلآ من دقیقآ میدونم بانک من از چه سیستم عامل، نسخه و پروتکلی استفاده میکنه، کارمندها چطور به سرور متصل هستند و تعجب میکنم چرا گذرواژه‌هایشان انقدر کوتاه و ساده است! در حالی که من نباید اینها رو بدانم.

مهندسان نرم افزاری:

این گروه از قشر جامعه‌ی بانکی همواره مقصرین اصلی مشکلات موجود در زمینه‌ی بانکداری الکترونیک به حساب میان. کشور ما در زمینه‌ی ارتباطات الکترونیکی بسیار نوپاست. با این حال دلیل نمیشه که مهندسان و طراحان استانداردهای نرم‌افزاری رو فراموش کنند.

بزارید کمی بیشتر درمورد این قشر صحبت کنیم. چرا مقصران اصلی معمولآ اونها تلقی میشن؟

طراحی نرم‌افزاری دارای استانداردهای مختلفی برای سیستمها و زبانهای مختلف هست، که با رعایت یک سری مسائل امنیتی لازم‌الاجرا میشه تا حدودی نسبت به امنیت سیستم اطمینان پیدا کرد. یادتون نره شخص یا گروه نرم‌افزاری که طراحی سایت مثلآ بانک کشاورزی رو به عهده میگیره قطعآ عهده‌دار تامین امنیت نیز هست.

روزی یکی از دوستانم که خوشبختانه کلاه سفید تشریف دارند با بنده تماس گرفتند و از من خواستند به قسمتی از سایت بانک کشاورزی سر بزنم. وقتی به آدرس مورد نظر رجوع کردم متوجه شدم ایشون به سرور سایت بانک کشاورزی نفوذ کردن و چند فایل هم آپلود کردند. هر کسی در این شرایط احتمالآ میتونه یک صفحه‌ی تقلبی توی سایت بانک بسازه که از مشتری‌ها نام کاربری و گذرواژه حسابشون رو درخواست کنه و اطلاعات بدست اومده رو برای آدرس ایمیلی مورد نظر، ارسال کنه و بعدش با این اطلاعات وارد حساب مشتری‌های بخت برگشته شود و … . واضح است اگه من و شما فرمی توی سایت بانک کشاورزی ببینیم اعتماد خواهیم کرد و اطلاعاتمون رو وارد خواهیم کرد ولی چه کسی مسئول اصلی عواقب ناشی از امنیت پایین سایت خواهد بود؟

بعضی‌ها اعتقاد دارند که مشکل اصلی از جای دیگریست و نباید مهندسان سیستم را مقصر دانست. مثلآ به عقیده‌ی آنها اگر از بالا مدیریت قدرتمند‌تری اعمال شود و دید بازتری نسبت به تجارت و بانکداری الکترونیک ایجاد شود این دست مسایل از بین می‌رود یا به گفته‌ای دیگر اگر زیرساختها توسعه‌ی بیشتری پیدا کند و… که البته این گفته‌ها تا حدودی قابل قبول هستند،

ولی در جواب باید عرض شود که بنده چند وقت پیش قصد انقال وجه بین حسابهای شبکه‌ی شتاب را داشتم، با مراجعه به یک دستگاه ATM (خودپرداز) بانک ملت مبلغی به حساب دوستم، مجتبی، واریز کردم که در نیمه‌ی راه دستگاه پیغام داد که جوابی از بانک حساب شما دریافت نشد و کارت را بیرون داد. من هم به این خیال که تراکنشی انجام نگرفته است عملیات را دوباره انجام دادم، بعد از مشاهده فیش متوجه شدم دستگاه در مورد اول، بدون اینکه پیام مناسب را نمایش دهد یا اینکه رسیدی صادر کند تراکنش را انجام داده بود. بار دوم هم که تراکنش به صورت طبیعی صورت گرفته بود. در نتیجه من ۲ برابر مبلغ مورد نظرم وجه به حساب دوستم انقال داده بودم. اگر حساب مقصد مربوط به شرکت یا حسابی حقوقی بود قطعآ برگشتی برای وجه وجود نداشت. در نگاه اول ممکن است اینگونه تصور شود که مشکل پیش آمده به دلیل ضعف زیرساخت‌ها و در نتیجه عدم ارتباط مناسب با بانک حساب من(بانک ملی) بود. ولی در حقیقت اختلال در ارتباطات الکترونیکی همیشه و همه جا وجود دارد. مسئله این است که مهندس طراح سیستم می‌توانست اینگونه اختلالات را که خصوصآ برای ما ایرانیها زیاد اتفاق میافتد پیش‌بینی کرده و رویکردی برای اجتناب از آن یا عواقب آن اتخاذ میکرد.

مدیران:

بله، این قشری از جامعه‌ی بانکی است که قطعآ با افکار بزرگ میتوانند تغییراتی نوین ایجاد کنند. ولی در حال حاضر رقابت شدیدی بین بانکها از سوی خصوصآ مدیران جهت الکترونیکی شدن وجود داره که گاهآ این رقابت به جاهای خطرناکی کشیده میشه. مثلآ بعضی از بانکها سیستم‌هایی برای استفاده از خدمات به وسیله‌ی موبایل ارائه دادند که بعضآ خیلی عجولانه، بی‌استفاده، فرمالیته، غیر قابل اطمینان، نا امن و … بود که در نتیجه‌ی رقابت برای تصاحب بازار الکترونیکی به صورت کاذب به وجود آمدند. برای نمونه کارت‌های بانکی را میتوان نام برد که بعضی بانکها در انواع بسیار زیاد ارائه میدن. حقیقت این است که تفاوت اصلی تعداد بسیار زیادی از این کارتها معمولآ در رنگ و اسمشان خلاصه میشود.

به طور خلاصه: اگر خواستار شرایطی بهتر در موضوع امنیت بانکداری الکترونیکی هستیم باید در مورد آموزش کارمندان شیوه‌های عملی‌تری را برگزینیم، در مورد مهندسان نرم‌افزاری پویاتر باشیم، به روزتر باشیم و هزینه‌های بیشتری متقبل شویم. در نهایت در مورد مدیریت باید واقع بینانه‌تر، با صبر حوصله و آگاهی از مسائل روز قدم به قدم پیش رویم.