در این مطلب سعی خواهم کرد تعدادی از مطالب و پست هایی که یک وبلاگنویس خوب فارسی نخواهد نوشت و اگر هم نوشت، منتشر نخواهد کرد را توضیح دهم. باشد که هم حرفه ای تر بنویسیم و هم پندهایی باشد برای وبلاگنویسان تازه کار. آیا عبرت نمیگیرید؟

۱-      خاطرات روزانه شخصی:

اتفاقآ خاطره نویسی خیلی هم خوب است، حتی در یک وبلاگ تخصصی، به شرطی که تخصصی باشد. فرض کنید من یک وبلاگنویس تخصصی در زمینه طراحی وب هستم. در این صورت میتوانم خاطره درخواست عجیب و غریب یک مشتری را برای وبسایتش بنویسم، ولی نمیتوانم در مورد خاطره یک بعد از ظهر که به پیک نیک رفتم را بنویسم.

۲-      مدتی نخواهم نوشت:

اگر به مسافرت میروید یا به هر دلیل دیگری مدتی وبلاگنویسی نخواهید کرد احتمالآ نیازی نیست که این موضوع را در وبلاگتان اعلام کنید. مگر اینکه این مدت خیلی طولانی باشد به طوری که حدس بزنید ممکن است کاربران اشتراکشان را حذف کنند یا شایعاتی دامن گیر وبلاگتان شود.  راستی لازم نیست همه چیز را در وبلاگتان بنویسید، کافی است توئیت کنید «یک هفته نخواهم نوشت».

از طرف دیگر بعضی وبلاگنویسان ممکن است به هر دلیلی چند وقتی وبلاگشان را به روز نکند و مطلب جدید روی آن قرار ندهند. مطمئن باشید  برای این مورد هم نیازی نیست که بعدآ پستی ارسال کنید و دلیلش را برای خوانندگانتان توضیح دهید. واضح است بازدید کننده گان گذری و غیر دائمی میلی ندارند که بدانند چرا مدتی ننوشتید. از طرفی بازدیدکنندگان دائمی هم به خاطر مطالب خاص وبلاگ شما دنبال کننده آن هستند نه به خاطر اتفاقات و مسائل روزمره زندگی شما(استثناء هم داریم).

۳-      مطالب سیاسی:

فکر نکنم به توضیح نیاز داشته باشد. شما سیاستمدار نیستید، پس نباید خودتان را قاطی این جور مسائل کنید. اگر مطلبی مینویسید که مربوط به سیاست است کافی است جنبه فنی آن را توضیح دهید، برای مسائل سیاسی آن میتوانید به سایت های خبری به بیرون لینک دهید. البته اگر وبلاگتان فنی و تخصصی نیست قضیه فرق دارد… مثلآ مازیار ناظمی گاهی در وبلاگش تحلیل های سیاسی جالبی مینویسد.

۴-      شایعات:

خبرهایی که از صحتشان اطمینان ندارید ننویسید. هیچ گاه خبری را که منبع موثقی برایش پیدا نکرده اید ننویسید. گاهی اوقات مطالب و خبرهایی که در سایت های بزرگ خبری درج میشوند غلط، دروغ، شایعه و یا دروغ ۱۳ از آب در می آیند، چه برسد به مطلبی که از هم اکنون منبعی برای آن ندارید.

۵-      با تردید منتشر نکنید:

آیا تا به حال پیش آمده برای نوشتن مطلبی زمان زیادی صرف کنید و در انتها متوجه شوید آن طور که خواستید از آب در نیامده؟ حالا جای شک و سوالش برایتان پیش می آید که آیا این مطلب را منتشر کنم یا خیر؟ جواب سوال مسلمآ «خیر» است. هر چقدر هم زحمت کشیده باشید، اگر به دل خودتان ننشیند به دل کاربران هم نخواهد نشست. این مطالب گرچه تعداد پست های شما را افزایش میدهند یا حتی ممکن است باعث افزایش حدودی بازدیدکنندگان هم شوند ولی درصد کیفیت مطالب وبلاگتان را پایین نگه میدارند. همه ما ترجیح میدهیم وبلاگی با ۱۰ پست محشر داشته باشیم تا وبلاگی با ۱۰۰ پست معمولی.

۶-      برخی پست های مهمان:

در دنیای وبلاگنویسان پیش می آید عده ای از وبلاگنویسان تصمیم میگیرند با هم یک حرکت وبلاگی داشته باشند و در مورد یک موضوع همزمان مطالبی منتشر کنند. یا اینکه کسی از شما میخواهد نوشته ای از ایشان را در وبلاگتان منتشر کنید. گاهی اوقات ما ایرانی ها نمیتوانیم «نه» بگوییم. ولی اگر واقعآ فکر میکنید این مطلب مناسب وبلاگ شما نیست رک باشید و بگویید:«نه». مثلآ در مورد موضوع «یافتن یک فتحی» من از وبلاگنویسان زیادی درخواست کردم همکاری کنند. در نهایت فقط جادی در کیبرد آزاد بود که این کار را کرد چون وبلاگش ظرفیت این مطلب را داشت. اتفاقآ این پستش مورد استقبال خوبی هم قرار گرفت.

۷-      خبرهای داغ ولی بی ربط:

مهم نیست چه خبری است. اگر در حوزه فعالیت وبلاگ شما نیست نباید منتشر کنید. بسیار میبینم وبلاگنویسان خبرهای بسیار داغی منتشر میکنند که اصلآ به موضوع وبلاگشان ربطی ندارد. در نهایت اگر خبر داغی است و میخواهید حتمآ منتشرش کنید کمی آن را در حوزه فعالیت وبلاگتان بسط دهید. مثلآ اخبار سایت ویکی لیکس میتواند مهم باشد در حالی که مرتبط نباشد. اگر علاقه مند باشم در مورد حملات DDOS روی سرور سوئدی این سایت خواهم نوشت، نه بیشتر.

۸-      مطالبی که روی آنها احاطه ندارید:

خوب فرض کنیم موضوع خوبی پیدا کرده اید. کمی هم در موردش نوشته اید. مطلبش هم به موضوع وبلاگ شما ارتباط دارد. ولی اگر در مورد این موضوع خاص که مینویسید فکر میکنید احاطه کافی ندارید ننویسید. مثلآ اگر مطلب خوبی در مورد شرکت Apple پیدا کرده اید که در دنیای وب خبر مهمی محسوب میشود و در راستای فعالیت وبلاگ شما هم قرار دارد، ولی مسائل فنی آن را به خوبی درک نکرده اید، خوب در مورد این موضوع ننویسید. دلیلی ندارد که ریسک کنید و یک سری احتمالات از نظر خودتان را منعکس کنید و تازه از بازخورد کاربران متوجه شوید داستان را اشتباه متوجه شدید و اشتباه منعکس کرده اید.

۹-      نوشته های بی مخاطب:

البته کسی نوشته هایی را که مخاطب جذب نکنند نخواهد نوشت ولی برخی ها این کار را میکنند و ادامه هم میدهند. ممکن است چون شروع کرده باشند حاضر نباشند این تجربه را با شکست به پایان برسانند، ولی باید بدانید که اگر عبرت نگیرید و بر اشتباهات پافشاری داشته باشید نتیجه اش برای کل وبلاگتان سنگین تمام خواهد شد. نوشته های بی مخاطب که لایک نمیخورد، شیر نمیشود و کامنت نمیگیرد  کاربران دائمی وبلاگ شما را فراری خواهد داد.

۱۰-   حواشی وبلاگنویسی:

حواشی زیادی دامن گیرعمده وبلاگنویسان بزرگ و معروف است. ما هم که ایرانی، غوز میشود بالای غوز. حالا اگر این حواشی را خودمان هم مورد بحث قرار دهیم و در وبلاگ رسمآ منتشر کنیم که دیگر هیچ. کلآ دلیلی ندارد اگر هم حاشیه داریم به آن رسمیت ببخشیم. مطرح کردن این حواشی هیچوقت آنها را حل نخواهد کرد.

مقدمه

تنها چیزی که در دنیا تغیر نمیکند و همان طور که هست خواهد بود وجود تغیرات است. پس تغیر شخصیت یک شخص ممکن است کار چندان دشواری هم نباشد. اما پیش از تلاش برای  تغیر شخصیت خود یا دیگران سعی کنید به این نکات توجه کنید:

• نکته یک: کسی که به خواب فرو رفته است میشود بیدار کرد ولی کسی که خود را به خواب زده است نه(دکتر علی شریعتی). از این جمله این طور برداشت کنید که برای تغیر شخصیت یک نفر حتمآ و قطعآ به همکاری و میل خود آن شخص نیاز دارید. در غیر این صورت پروژه را همین جا متوقف کنید و بیش از این وقتتان را تلف نکنید.
• نکته دو: مطالبی که میخوانید نتیجه تجارب شخصی، مطالعات و راهکارهای مورد استفاده شخص بنده بوده و هست و از عملکرد آنها برای خودم تقریبآ در تمام موارد اطمینان دارم. حدس میزنم شما هم اگر همین عملکردها را داشته باشید نتایجی مشابه دریافت کنید.
• نکته سه: این موضوع را صفر و یک نبینید. ما در دنیای واقعی با احتمالات بسیاری رو به رو هستیم(بخوانید: مغز یک کامپیوتر و کامپیوتر یک مغز). قرار نیست راهکارهایی که ارائه میدهم مثل کدهای برنامه نویسی کپی بزنید.
• نکته چهار: این پست را یک نوشته شخصی در نظر بگیرید. حاوی تناقض، اغماض، طنز.

چرا میخواهید تغیر شخصیت دهید؟

اگر همین الان جواب قانع کننده ای ندارید شاید بهتر است اصلآ تغیر شخصیت ندهید…؟! آیا چیزی در شخصیتتان وجود دارد که شما را می آزارد؟ آیا دوست دارید بیش از اینها شبیه الگویی که در زندگی دارید به نظر برسید؟ آیا اطرافیانتان معمولآ از شما میخواهند در رفتارتان تجدید نظر کنید؟ ولی هیچ کدام از این موراد بهانه خوبی برای تغیر شخصیت نیست.

بیشترین انگیزه برای تغیر شخصیت میتواند تغیر از بهتر به بهترین باشد.

شما باید چیزی را که هستید پذیرفته باشید و با آن کنار آمده باشید. چطور امکان دارد چیزی را که وجودش در ذهنتان یک علامت سوال است را تغیر دهید؟ این که خودتان را قبول کنید یعنی کاملآ هم با خودتان دوست و رفیق باشید.

خودتان را قبول کنید

شاید همه میدانیم وقتی در اعماق خودمان تنها میشویم دیگر فرقی ندارد چند نفر دور و بر ما باشند. باز هم احساس تنهایی داریم(بخوانید: How to accept yourself).

حالا که خودمان را قبول داریم باید شرایط را هم درک کنیم. همه مردم دنیا که قرار نیست خواننده یا بازیگر سینما شوند. چرا فکر میکنید همه دوست دارند مثلآ بهترین ها باشند در حالی که بهترینی اصلآ وجود ندارد. بهترین هنوز نیامده(“The best is yet to come”، لویز فیگو، فوتبالیست سرشناس پرتغالی). یعنی بهترین یک مفهوم در ذهن ماست. چیزی که وجود شخص دیگری است نمیتواند آروزی خوبی برای ما باشد، هرچند میتواند الگوی خوبی باشد.

بگذارید با مثال پیش بروم چون چون از نظر دوستانم مَثل گویِ خوبی هستم:

توماس ادیسون مرد بزرگی بود. او الگوی من در زندگی است. من سعی خواهم کرد شبیه او باشم. ولی آیا میتوانم برق را دوباره اختراع کنم؟

پس تا اینجا هم خودمان را قبول کردیم، هم شرایط را. ما ادیسون را دوست داریم، ولی نمیخواهیم دوباره برق را اختراع کنیم.

حالا باید یک آنالیزی انجام بدهیم. سه گام زیر یک چرخه است. چرخه تغیر شخصیت از اینجا شروع میشود.

۱- بیست مورد خوشبختی:

آنتونی رابینز در کتابش نوشته بود دفترچه ای تهیه کنید و بنویسید… من میگویم Notepad ویندوز را باز کنید و بنویسید:

حداقل بیست مورد یا بیشتر، اصلآ هرچه بیشتر بهتر، بنویسید که در زندگیتان بیش از همه برای چه چیزی خوشحالید و شکر گذار خداوند هستید؟ به خاطر خانواده خوبی که دارید؟ سلامتی؟ رفاه(فراموش نکنید الان پشت یک کامپیوتر که به اینترنت متصل است نشسته اید و این نوشته ها را میخوانید)؟ دوستان خوب؟ قبولی در دانشگاه؟ جان بدر بردن از یک صحنه تصادف خطرناک؟ خلاصه هر چیزی که به ذهنتان میرسد را با شماره گذاری در حداکثر یک جمله، یک خط، یا یک کلمه بنویسید(البته ترتیب شان مهم نیست).

وقتی حداقل بیست مورد را نوشتید آنها را جای مناسبی با نام GOOD, NICE, OK یا هر کلمه مثبت دیگری ذخیره کنید(من اسم این فایل را NOD میگذارم).

حالا مراحل زیر را دنبال کنید:

۱- به پوشه ای که این فایل را در آن ذخیره کرده اید بروید.

۲- روی فایل مورد نظر راست کلیک کنید.

۳- گزینه Send to را انتخاب و از منوی بازشونده آن گزینه Desktop را انتخاب کنید(روی عکس کلیک کنید).

خوب این از این. دوستان لطفآ توجه کنید که حتمآ این کارها  را انجام دهید و هم اکنون هم انجام دهید. بیشتر از این سفارش و تذکر نمیکنم.

۲- پنج مورد تغیرات:

حالا Notepad تازه ای را بگشایید و این بار درون آن حداقل ۵ مورد و حداکثر هم همان ۵ مورد از مهمترین ویژگی ها، خصوصیات، رفتارها و چیزهایی که مایل به تغیر آنها هستید بنویسید. یادتان باشد که حتمآ ساده ترین ها را انتخاب کنید. جلوی هر کدام از این ۵ مورد در حداقل چند خط به طور کامل شرح دهید که چطور میخواهید تغیر کند. بنویسید که دوست دارید این مورد چگونه باشد. مثلآ من مینویسم: «شلخته نباشم: من دوست دارم همیشه تمیز و مرتب باشم. از این به بعد شبها زودتر میخوابم و صبحها نیز زودتر بیدار میشوم. اگر سونامی هم بیاید از این به بعد اول کفشهایم را واکس میزنم، بعد میپوشم. فردا عصر یک میز کامپیوتر جدید سفارش میدهم که به اندازه کافی جادار باشد و…».

این فایل را با نامی مثل Change یا Next در کنار فایل قبلی ذخیره کنید و باز هم یک میانبر از آن را کنار قبلی قرار دهید.

۳- یک ماه زمان:

خوب الان شما میدانید در زندگی چه موهبت هایی دارید. میدانید چه توقعاتی از خودتان دارید و آیکن پنج مورد از چیزهایی را که میخواهید تغیر دهید روی دسکتاپ ویندوزتان دارید.

موقعیت و خواسته ها مشخص است.حالا باید برنامه ریزی و زمانبندی کنید.

Notepad ویندوز را بگشایید، به بیست موردی که باعث خوشبختی شماست فکر کنید، اگر یادتان رفته آیکنش روی دسکتاپتان هست. به ۵ مورد تغیرات فکر کنید، آیکن این یکی هم جلوی دستتان هست. خوب حالا فکر کنید اگر یک ماه آینده در حالی که با موفقیت تمام این ۵ تغیر را وارد زندگیتان کرده اید و از نتایج آن در زندگیتان خرسند و راضی هستید چگونه میتوانید خودتان را تعریف کنید؟ در این مورد حداقل ۱۰ مورد یا یادداشت کنید. مثلآ من مینویسم:«من کلآ آدم شیک پوشی هستم و دیگران من را به خاطر نظم و برنامه ریزی که توی زندگی دارم تحسین میکنند…». تاریخ امروز و یک ماه آینده را هم در پایین یادداشت کنید.

این فایل جدید را با نام Magic، Time یا هرچیز دیگری که به نظر خودتان مناسب است ذخیره کرده، میانبر آن را کنار میانبر دو فایل قبلی در دسکتاپ قرار دهید.

تقریبآ تمام کارهای فنی به پایان رسیده.

فایل مخصوص را باز کنید:

از حالا به بعد باید تمرین کنید و نحوه استفاده مناسب از این سه فایل را یاد بگیرید. کافی است هر موقع ناراحت و عصبی شدید فایل NOD (اولی) را باز کنید. هر موقع در مورد عملکردتان به شک افتادید که آیا فلان کار را انجام بدهم یا نه نگاهی به فایل Next (دومی) بیاندازید. هر موقع نگران شدید، احساس پوچی و سرخوردگی کردید فایل Magic (سومی) را باز کنید.

«خشم و عصبانیت، شک و تردید، پوچی و بی هدفی» بزرگترین احساساتی هستند که ممکن است امواج منفی را وارد زندگی افراد کنند. سه فایلی که با هم ایجاد کردیم دقیقآ پادزهر این امواج منفی هستند. هر شخص یک پادزهر مخصوص به خود.

علاوه بر این ها پیشنهاد میکنم در فواصل زمانی معین یا رندوم(اتفاقی) به این فایلها نگاهی بیاندازید و در مورد آیتمهایشان کمی فکر کنید. سعی کنید حداقل هفته ای یکبار این کار را بکنید.

نتیجه چیست؟

پس از پایان یک ماه، اگر همه چیز درست پیش رفته باشد شما تبدیل به همان شخصی شده اید که در فایل Magic نوشته اید. تمام آیتمهای فایل Next هم در زندگیتان اعمال شده و اگر بخواهید دوباره فایل NOD را بنویسید چیزهایی بیشتری وجود دارد که از نظر شما باعث خوشحالی و خوشبختی است.

بعدش چه؟

تمام فایلهای این پروژه یک ماهه را آرشیو کنید. و تمام مراحل بالا را دوباره برای ماه جدید آغاز کنید. میتوانید در مورد زمانبندی و تعداد تغیرات و تعداد آیتم ها در صورتی که مایلید خلاقیت به خرج دهید.

خوب نظرتان چیست؟

این نوشته ای است از کسی که  در راه رسیدن به هدفش اشتباهات زیادی انجام داد و از اشتباهاتش درسها و تجربه های بسیاری آموخت. اگر یک وبلاگنویس هستید، من و شما هم در عمل شباهت زیادی به ایشان داریم و هدفمان یکی است: «چگونه وبلاگ نویس بهتری باشیم». در این مطلب ۱۰ مورد از حقایقی که قلب کوچک وبلاگنویسان را در سال اول وبلاگنویسی خواهد شکست خواهیم خواند.

10 چیزی که قلب وبلاگنویسان را میشکند

1- شما هنوز با غم تعداد مشترکین پایین از خواب بلند میشوید.

پس از هشت ماه هنوز تعداد مشترکین فید وبلاگ شما حدود ۱۰۰ نفر است. این موضوع ممکن است روحیه ی شما را بشکند. شما ممکن است ظاهرآ خود را خوش بین نشان دهید و بگویید که «همه چیز مرتب است»، اما شما باید غرورتان را زیرپا بگذارید و نرخ رشد و بلاگتان را با صداقت محاسبه کنید. آیا شما خواننده هایتان را با نوشته های خسته کننده فراری نمیدهید؟ آیا شما برای معرفی وبلاگتان به ارسال پست های مهمان در دیگر وبلاگهای مطرح نیاز ندارید؟

۲- شما متوجه میشوید که SEO تنها راه جذب بازدیدکننده نیست.

دیر یا زود شما متوجه خواهید شد که بهینه سازی وبلاگ برای موتورهای جستجو (SEO) فقط یکی از راههایی است که برای جذب بازدید کننده میشود انجام داد. در این زمان است که شما باید توقف کنید و نحوه استفاده صحیح از فیسبوک و تویتتر را برای افزایش آمار بازدیدکنندگانتان یاد بگیرید.

این نوع از بازاریابی رسانه های اجتماعی باید انجام شود، و به درستی هم صورت پذیرد. برای ورود به این عرصه نیاز به صرف هزینه و زمان زیادی ندارید. فراموش نکنید کسی مایل نیست در رسانه مورد استفاده اش به نویزها گوش کند.

۳- شما خواهید دید بهینه سازی برای موتورهای جستجو واقعآ لازم است.

بازدیدکنندگانی که از طریق موتورهای جستو به سمت وبلاگ شما می آیند مهم و ارزشمندند پس نباید آنها را از دست بدهید. اگر از موتورهای جستجو به دنبال افزایش ترافیک هستید باید چند ساعت در ماه در مورد SEO مطالعه داشته باشید، تحقیق کنید و یاد بگیرید. پس از یادگیری دانسته هایتان را پیاده سازی کنید و به کار بگیرید.

۴- شما نمیتوانید وبلاکتان را تبدیل به پول کنید.

در کنار تلاش زیادی که میکنید، وقتی شما نمیتوانید از وبلاگتان حتی دست و پا شکسته ۱۰۰ دلار در ماه درآمد داشته باشید خیلی ناراحت کننده است. اما کسب درآمد از وبلاگ چیزی بیشتر از چپاندن بنرهای تبلیغاتی این ور و آن ورش است. باید بیشتر سعی کنید.

۵- شما متوجه میشوید راه حل سریع و ساده ای برای کسب درآمد از وبلاگتان وجود ندارد.

این کاملآ ضروری است که شما بزرگ و متفاوت بنویسید و لیستی از مشترکینی که نوشته های شما را دوست دارند ایجاد کنید. ما در سال ۱۳۸۰ زندگی نمیکنیم! مردم در اینترنت بسیار محتاط شده اند و میخواهند قبل از اینکه به شما اطمینان کنند سندی از اعتبار شما را ببینند. این سند را به آنها بدهید.

۶- شما متوجه میشوید که باید برای دیگران بیشتر انجام دهید.

مشترک میخواهید؟ باید بیشتر سعی کنید. احتمالآ میتوانید ایبوک بسازید یا نوشته هایتان را به مطالب مرتبط بیشتری بسط دهید. بله! برای کمک کردن به خودتان باید به خوانندگانتان کمک کنید.

۷- شما متوجه میشوید تولید محتوای خوب بیش از یک ساعت زمان نیاز دارد.

یک محتوای وزین قطعآ به بیش از یک ساعت زمان نیاز دارد، مخصوصآ اگر تازه کار تشریف دارید. هرکسی میتواند محتوای خوب تولید کند. برای اینکه متفاوت و وزین بنویسید باید عمق موضوع مورد بحث را بشکافید و خوانندگانتان چیز جدیدی برای بحث کردن ارائه دهید.

به عنوان مثال فکر میکنید برای همین مطلبی که اکنون در حال مطالعه آن هستید بنده چقدر زمان صرف کرده ام؟ ۱ ساعت؟ ۲ ساعت؟ ۳ ساعت؟ من به شما عرض میکنم که بیشتر از اینها. تازه هنوز معلوم نیست نوشته خوبی از آب دربیاید یا نه… معلوم نیست کسی حوصله و علاقه خواندنش را دارد یا نه….

۸- شما متوجه میشود مردم به دنبال مطالعه نوشته های مخصوص و عمقی در موارد آموزشی هستند.

خواننده شما میتواند هر چرندی که میخواهد جاهای دیگر هم پیدا کند. هزاران وبلاگ دیگر هم وجود دارد که در مورد افزایش ترافیک و کسب درآمد از وبلاگ مطلب مینویسند…!

در مقابل شما میتوانید به خواننده هایتان نشان دهید چگونه راهکارهایتان باعث افزایش آمار بازدید دیگران شده است.

۹- شما متوجه میشود که کار گروهی یک ضرورت است، نه یک راه اختیاری.

معنی این مورد این نیست که بروید و پستهای دوستانتان را ریتوئیت کنید. صادقانه بگویم، اگر از نوشته های دکتر مجیدی در وبلاگ یک پزشک خوشم نیامد آنها را شیر نخواهم کرد. بهتر است با دنبال کنندگان وبلاگتان مکالمه داشته باشید و وبلاگنویسهای دیگر راه هم به بحث بکشید.

۱۰- شما متوجه میشوید که اکثر کارهایتان را اشتباه انجام میدادید.

کارهایی که میکردید به دلایلی اشتباه بوده و شما بیراهه میرفتید. به شخصه وقتی وبلاگنویسی را آغاز کردم فکر میکردم تمام هم و خم قضیه را بلدم. یاد گیری فعالیتی بدون توقف است. شما نمیتوانید زمانی بگویید که دیگر نیازی به مطالعه و تحقیق برای وبلاگنویسی ندارید. شرط میبندم اگر حتی دکتر مجیدی هم زمانی مطالعه و یادگیری اش را در این مورد متوقف کند بازدید وبلاگش رو به نزول خواهد گذاشت(خدا نکند).

نویسنده اصلی این مطلب در پروبلاگر معتقد است تمام این ۱۰ اشتباه را در یک سال اول وبلاگنویسی اش مرتکب شده. بنده هم به شخصه تمام این اشتباهات را مرتکب شدم. حتی هم اکنون نیز در حال ارتکاب برخی از آنها هم هستم :)

امیدوارم قلب هیچ وبلاگنویسی در وبلاگستان را شکسته نبینم.

مدیر: به نویسنده جدید وبلاگ، محمدرضا، خوش آمد عرض میکنیم. ایشون از دوستان نزدیک من و دانشجوی رشته IT هستند.

www را بنویسیم یا نه؟

وقتی شما یک وبلاگ یا یک وبسایت را راه اندازی می کنید از هر دو آدرس http://yourweb.com و http://www.yourweb.com در دسترس می باشد و در وهله ی اول تفاوت چندانی ندارد که www در آدرس سایت نوشته شود یا نه…

این یک منفعت برای شما دارد(البته در ابتدا) که بازدیدکنندگان شما راحت هستند و اجباری در نوشتن www ندارند، و می توانند هر جور که خود راحت هستند آدرس سایت را وارد کنند و از محتوای آن لذت برده و استفاده کنند. حال اینکه لفظ در ابتدا برای خوب بودن این امر که وجود www در دسترس بودن سایت بی معنی است می آید برای زمان آینده است! زیرا وجود www یا نبود آن بر روی سئوی سایت و یا وبلاگ شما و همچنین رتبه ای که موتورهای جستوجو به شما می دهند تاثیر بسزایی دارد.

متاسفانه برخی موتورهای جستوجو http://yourweb.com و http://www.yourweb.com را یکی نمی دانند و این دو آدرس را به صورت متمایز مورد بررسی قرار داده و رتبه بندی می کنند. مثلا ممکن است لینک شما در سایت ها و وبلاگ های دیگر بدون www باشد که باعث افزایش رتبه ی شما در موتورهای جستوجو می شود البته برای آدرس سایت شما بدون www.

هنگامی که رتبه ی سایت و یا وبلاگ خود را با www و یا بدون www از سایت های اعلام رتبه دریافت کنید، به دو آمار متمایز برخورد می کنید و این تفاوت در آمار ناشی از اشتباه موتورهای جستوجو می باشد. برخی این اشتباه را اینگونه تفسیر می کنند که موتور های جستوجو www را به عنوان یک ساب دومین به حساب آورده و همین امر موجب تفاوت در آمار می شود.

چگونه این مشکل را حل کنم؟

برای حل این مشکل راه حل هایی وجود دارد که آنها را با توضیحات مربوطه خدمت شما عزیزان عرض می نمایم:

محتوای همه ی روش ها استفاده از یکی از دو نسخه ی www یا بدون www است و هیچ راهی برای بالا بردن رنک وبسایت در هر دو نسخه به صورت موازی وجود ندارد. نگران نباشید، مقصر شما نیستید… مقصر موتورهای جستوجو هستند.

راه حل اول که سخت ترین راه است عدم استفاده از www در تمام مراحل مدیریت وبلاگ و یا وبسایت است و در این پیشنهاد می بایست لینک خود را همراه با www به همه افراد و وبمسترهایی که شما را لینک می کنند بشناسانید و همه بازدیدکنندگان خود را با ترفندهای مدیریتی وادار به استفاده از www کنید. که این کار در ظاهر غیرممکن به نظر می رسد.

راه حل دوم که کمی منطقی تر به نظر می رسد، استفاده از روش redirect یا به زبان عامیانه تر هدایت مجدد می باشد. با این روش هنگامی که کاربران سایت شما را بدون www وارد می کنند هدایتگری آنها را به نسخه ی www دار هدایت می کند و با این حال دیگر سایتی با آدرس http://yourweb.com وجود ندارد اما سایت شما با این آدرس قابل دستیابی است.

شما می توانید از روش ۳۰۱Permanent Redirect استفاده کنید و کاربرانتان را از یک نسخه به نسخه ی دیگر راهنمایی کنید. که در معمول از نسخه no-www به  نسخه ی همراه با www راهنمایی می کنند. در هنگام استفاده از این روش هنگامی که کاربران شما آدرس سایت را بدون www وارد کنند سریعا به آدرس سایت شما با www هدایت می شوند و این امر در نوار آدرس مرورگر نیز قابل لمس بوده و در آنجا نیز تغییرات را می توان مشاهده کرد. این روش آسان ترین و کاراترین روش موجود است.

با استفاده از این روش دیگر آدرس بدون www که مخفف عبارت world wide web می باشد برای شما مهم نیست. در این حالت وبمسترهای عزیز باید اینگونه تصور کنند که آدرس سایت و یا وبلاگ آنها فقط http://www.yoursite.com است و آدرسی با نشانی http://yoursite.com وجود ندارد. این نکته را از آن لحاظ  خاطر نشان کردم که در تبادل لینک و یا تبلیغات برای سایت خود از نسخه ی پر کاربر خود استفاده کنید(یعنی همان نسخه ای که دارای www است).

اما این سرویس کارش چیست؟ قبل از اینکه روی یکی از نتایج جستحو کلیک کنید و مدتی صبر کنید تا به صفحه مورد نظر هدایت شوید و تازه آن موقع متوجه شوید که اصلآ این سایت یا صفحه، آدرس مورد نظر شما نیست یک پیش نمایش از آن را به شما نشان میدهد. به این وسیله شما میتوانید قبل از اینکه به یک لینک مراجعه کنید پیش نمایشی از آن را ببینید. این سرویس خیلی بدرد میخورد وقتی که شما نمایی کلی از آنچه که انتظار دارید در ذهن داشته باشید. به عنوان مثال فرض کنید به دنبال یک فتووبلاگ میگردید و چند کلمه را  داخل کادر جستجو وارد میکنید. سپس پیش نمایش ها را میبینید و هرکدام که مطابق نظرتان بود را  برای مطالعه انتخاب میکنید.

برای مشاهده پیش نمایش کافی است مطابق شکل زیر روی آیکون ذره بین کلیک کنید(برای مشاهده تصویر در سایز بزرگ تر روی آن کلیک کنید):

نکاتی که در مورد این ویژگی جدید میتوانم عرض کنم این است که تصویر پیش نمایش از طریق برنامه نویسی سرورساید صورت گرفته و تصویر مربوط از بایگانی گوگل برای شما ارسال میشود که ممکن است کمی هم قدیمی باشد. نکته دوم اینکه این سرویس به دلیل سمت سرور بودنش تصویر سایتهای خارج از دسترس ما کاربران ایرانی را هم نمایش میدهد. نکته سوم هم اینکه با یک بار کلیک بر روی یکی از آیکون های ذره بین در یک صفحه از نتایج جستجو، پیش نمایش سایر صفحات موجود در آن جستجو نیز بارگذاری میشود. به طور مثال در تصویر بالا اگر من ماوس را بر روی نتیجه دوم، سوم و… حرکت دهم پیش نمایش آنها لود شده است و میتوانم آن را ببینم.

به طور کلی حداقل سه مزیت این سرویس اینها هستند:

1. مقایسه سریع نتایج
2. کمکی برای انتخاب دقیقتر نتیجه مورد نظر
3. آگاهی از چیزی که در صورت کلیک کردن خواهیم دید

در این مورد بیشتر بخوانید.

در حدود این یک ماه از انتشار این دو پست دهها کاربر بیش از صدها خط نظر برای وبلاگ من ارسال کردند که اصلآ ربطی به من ندارند. قضیه این است که کاربران با جستجوی کلمه “بیست وسی” به وبلاگ من و دو پست مربوط میرسند و کامنت هایشان را همان جا مینویسند. بیست و سی روی خط وب فقط یک آدرس ایمیل دارد که خیلی ها هم ممکن است نتوانند آن را پیدا کنند، ولی تقریبآ همه میتوانند در گوگل به دنبال بیست و سی بگردند. بیست و سی میتواند باز هم مثل گذشته با یک حرکت نوآورانه در میان اصحاب رسانه، وبلاگ یا وبسایتی رسمی و در خور معرفی کند و خیل کاربرانی که نمیدانند گزارش های خبری خود یا سایر موارد مربوط به برنامه را از طریق چه کانالی به آنها برسانند، به طرف خود جذب کنند.

مزایای این کار هم بسیار است:

• من اولین و بزرگترین مزیتش را رهایی کاربران از سردرگمی میدانم. با جستجوی ایمیل بیست وسی در گوگل اگر کسی وبلاگ من را پیدا نکند احتمالآ هرگز نمیتواند ایمیل بیست و سی را پیدا کند.
• رسمی تر و حرفه ای تر: در پست های قبلی در این موارد نوشتم. وبگاه مستقل یک شرکت، یک استاد دانشگاه، یک مهندس و یا یک رسانه خبری چهره ویژه ای در فضای مجازی به صاحبش خواهد بخشید.
• جلوگیری از سو استفاده: جای بسی تامل دارد که با جستجوی بیست و سی به جز برخی موارد از این واژه کلیدی در اینترنت سواستفاده شده است. مثلآ برای جذب بازدید کننده. اگر بیست و سی وبگاه خودش را راه اندازی کند اینها را کنار خواهد زد.
• پتانسیل های ویژه: فکرش را بکنید بیست و سی از طریق وبگاهش چه کارها که نمیتواند بکند؟! مثلآ میتواند در مورد تهیه خبر از میان چند موضوع از کاربران خودش نظرخواهی کند. به این ترتیب اخبار داغ تر و محبوب تری ارائه خواهد داد. یا حتی میتواند یک پایگاه خبری راه اندازی کند با هزار و یک جور ایده خلاقانه.

جواب این سوال که بیست و سی وبلاگ و وبسایت داشته باشد یا نه قطعآ یک سوال است:”نیکی و پرسش؟”.

این پیشنهاد را کنار بگذاریم و منتظر پاسخ مجریان بیست و سی بمانیم. ولی سری به نظرات خوانندگان اینجا و اینجا بزنیم که برای پست های قبلی من نوشته اند. نمیدانستم با اینها چه بکنم. به این دلیل که نویسنده شان زحمت تایپ را متقبل شده بود نتوانستم تاییدشان نکنم، هرچند که ربطی به پست مربوطه نداشتند. در این کامنتها هر قشری سعی کرده بود به نحوی پیام خود را انتقال دهد که متاسفانه جای مناسبی برای این کار انتخاب نکرده بودند. پیام هایی از کارکنان شرکتها تا بازنشسته ها و فرهنگی ها و جامعه معلمین و… در این بین دیده میشوند. ضمن مستند دانستن این نظرات جهت نیاز بیست و سی به پایگاه آنلاین از کاربرانی که با قصد ارتباط با بیست و سی به وبلاگ من آمده اند دعوت میکنم مطالباشان را فقط برای ایمیل بیست و سی ارسال کنند.

ایمیل رسمی بیست و سی:

۲۰۳۰@iribnews.ir

اگر گاه گاهی شما هم به تابناک سری میزنید حتمآ متوجه تغییراتی در امکانات این سایت شده اید. امکانات جدید تابناک اینها هستند: نمایش نام نویسنده نظر+ نمایش تاریخ ارسال نظر+ نمایش کشور شخص نویسنده نظر+ امکان ارسال پاسخ تودار برای هر نظر+ امکان رای مثبت یا منفی به هر نظر+ دکمه ارسال مطلب برای شبکه های اجتماعی(فیسبوک، دیگ، دلیشز و…)+ نمایش تعداد نظرات انتشار یافته و تعداد نظرات غیر قابل انتشار+و…

تا اینجا که هم پدرت خوب هم مادرت خوب.

با کمی گشت و گذار به این نتیجه رسیدم آمار نظرات غیر قابل انتشار نمیتواند واقعی باشد. پس سعی کردم یک آزمایش کوچک انجام بدم. برای تعدادی از اخبار تابناک نظر نوشتم. بعضی از نظرات را طوری نوشتم که دلیلی برای عدم انتشار آن وجود نداشته باشد. چند روز بعد که به صفحه آن اخبار در تابناک مراجعه کردم، متوجه شدم نظر بنده تایید نشده، از طرفی تعداد نظرات غیرقابل انتشار هم صفر بود. یعنی تابناک تعدادی از نظرات را قورت میدهد. قطعآ از لحاظ فنی وقتی مدیریت تابناک یک نظر را مورد ارزیابی قرار نمیدهد، نه نمایش داده میشود، نه جز غیرقابل انتشارها محسوب میشود. شاید هم به سادگی فقط حذفش کنند که جلوی دست و پایشان را نگیرد.

موضوع دیگر که توجهم رو جلب کرد امتیاز دهی به نظرات بود. خیلی جالب است چرا شهامتش را نداشته اند امکان امتیاز دهی به اخبار رو هم اضافه کنند :)

نکته سوم دکمه اشتراک خبر در شبکه های اجتماعی است. شما میتوانید از طریق دکمه مربوطه خبر رو در این شبکه ها به اشتراگ بگذارید: فیسبوک، تویتتر، دلیشز، گودر، دیگ، استامبل. گفتنی است که فیسبوک و تویتتر و دلیشز و دیگ در ایران در دسترس نیستند! غرض از این دکمه چیست، خدا عالم است. شاید… آره…!!! ولی شما از این کارها نکنید که از ما گفتن بود.

حالا که بزرگترین سایت خبری ایرانی نظرات ما رو قورت میده یا حذف میکنه، سایتهای مسدود و خارج از دسترس در ایران رو  برای استفاده پیشنهاد میده به نظرتون کاربران باید چه بکنند؟

• اول اینکه خیلی خوشحال شدم که دیدم ایمیلشون رو از جیمیل به IRIBNEWS منتقل کردند، همون طور که در پست قبلی در این مورد نوشتم کلی رسمی تر، فنی تر و حرفه ای تر است که روی دامنه ی رسمی خود سازمان مربوطه آدرس های اعلام شده در برنامه آدرس دهی شوند.
• دوم اینکه خوشحال شدم که گفتند “نشون به این نشون که…”. با این کار به مخاطب اطمینان دادند که کارشون فرمالیته نیست و واقعآ ایمیل های دریافتی را مطالعه بررسی میکنند.
• سوم اینکه خوشحال شدم که برنامه ی خبری محبوب میلیونها ایرانی مثل همیشه گامی به سوی منحصربه فرد بودن برداشت.

بیست و سی از همان ابتدا تک و متفاوت بود، این موضوع در کنار سایر پارامترهایی که یک برنامه تلویزیونی را محبوب میکند قرار گرفت و در مدت کوتاهی بیننده های بسیاری جذب کرد. از ویزگی هایی که بیست و سی را برای من جذاب میکند قطعیتی است که در مورد زمان در این برنامه به کار میرود. انقدر خلاصه و فشرده خبرها رو اعلام میکنند که هرگز مخاطب میلش را برای دیدن این برنامه از دست ندهد.

همه اینها یک طرف، مجری های منحصر به فرد این برنامه هم یک طرف. همشون حرفه ای و هنرمندند.

بیست و سی متشکریم.

برنامه خبری ۲۰:۳۰، دلاوری و آدرس جیمیلش!

خوب اگر میخواهید وبلاگ شخصی خودتون رو معرفی کنید مهم نیست چه آدرسی دارد، ولی اگر در یک برنامه تلویزیونی که مخاطبان زیادی دارد میخواهید آدرس وبلاگ برنامه رو معرفی کنید داستان فرق میکیند. بلاگفا و میهن بلاگ و پرشین بلاگ و اینجور سرویس ها اینجا در خور معرفی نیستند. حتمآ از یک آدرس رسمی استفاده کنید. در مورد ایمیل و آدرس و شماره و سایر موراد نیز این مورد صادق است. مثلآ نمیتوان آدرس یک واحد آپارتمانی مسکونی را به عنوان آدرس یک شرکت معرفی کرد.

دلاوری چند وقت پیش در برنامه خبری ۲۰:۳۰ یک آدرس ایمیل معرفی کرد برای ارتباط با بیننده ها. این آدرس در جیمیل بود. این کار کاملآ اشتباه و از لحاظ فنی مشکل دار است. فرض کنید من و شما کلی عکس و فیلم خبری برایش ارسال کنیم و بعدش این ایمیل هک شود یا دلاوری جان پسوردش را فراموش کنند! اتفاق خنده داری است! خوب کافیه آدرسی که معرفی میکند در سایت IRIB باشد. کلی رسمی تر از جیمیل است. یعنی از این طریق میتوان به چهره ی مجازی برنامه شخصیت بیشتری بخشید.

ممکن است این آدرس جیمیل، آدرس شخصی آقای دلاوری باشد، در این صورت اشتباه بزرگ تری مرتکب شده اند. سعی کنید در این موارد هیچ وقت از یک آدرس ایمیل برای کارهای شخصی و اداری و رسمی استفاده نکنید.

جیمیل دلاوی : delavariserfan@gmail.com

هیچ چیز رایگان به دست نمی آید مگر اینکه مفتش هم گران باشد. کار درحوزه وب شغلی بسیار فنی و حرفه ای است که از عهده روابط عمومی سازمان ها قطعآ خارج است. اگر واقعآ میخواهیم در این عرصه پیشرفت داشته باشیم، باید واقعآ به اندازه کافی سرمایه گذاری هم بکنیم.

چند سالی است بحث جنگ سایبری در گوشه و کنار مطالبی که مینویسم و میخوانیم جایی برای خود پیدا کرده است. بعضی ها میگویند جنگ سایبری در کار نیست و این یک تاکتیک سیاسی از سوی برخی محافل است. عده دیگری با آب و تاب بسیار بیشتری از این جنگ سخن میرانند و خطرات آن را گوشزد میکنند. حقیر در این نوشتار سعی دارم تا با تمام توان خود این موضوع را موشکافی کرده و حقایق پس پرده جنگ سایبری، از واقعیت تا توهم را در حد توانم نمایان کنم.

جنگ سایبری چیست؟

اکنون ما در عصری قرار داریم که تخیلات را به زندگی روزمره ما کشاند. جایی که فیلنامه نویسان و داستان سرایان تخیلی ترین داستان ها و فیلمها کم آوردند و از علم روز عقب افتادند. در این عصر پرواز سوپرمن ها و جنگ بشقاب پرنده های فضایی، به هیچ وجه تعجب انگیز و هیجان آور نخواهد بود. اگر به این موضوع شک دارید لطفآ از کودکانتان بپرسید آیا این داستان ها برایش تعجب آور و دور از ذهن است یا خیر؟

حال که همه اینها را میدانیم پس «جنگ مجازی» یا «جنگ سایبری» نمیتواند جنگ خیلی عجیبی باشد.

جامعه انسانها همیشه و از همان زمان آدم و حوا درگیر جنگ و کشتار و ظلم و ستم بوده اند، حال به هرنحو ممکن و در هر شرایط ممکن. فضای مجازی هم فضایی شامل اجتماع بزرگی از انسانها است. پس انتظار این که در این جامعه برخوردی روی ندهد خیلی منطقی نیست. این برخوردها اگر از مقیاس خاصی بزرگتر شدند، مورد ساماندهی قرار گرفتند و از حمایت دولت یا ملت ها برخوردار شدند میتوان جنگ نامید. جنگی با مقتضیات و روشهایی درخور هزاره سوم.

اگر به این موضوع علاقه مندید ادمه نوشته را دنبال بفرمایید.

شیوه ها و سلاح های جنگ سایبری:

با وجود تغییرات و تحولات عظیم در صنایع و علوم مختلف هرگز نمیتوان تصور کرد جنگ، پدیده غالبآ حاضر در زندگی بشری، بدون تغییر در شیوه اش باقی بماند.

فیلم های جنگ های آمریکایی در صده های پیشین که با پدران انگلیسی خود میجنگیدند را دیده اید؟ دو صف از سربازهای دو طرف با فاصله ی ۱۰۰ متر یا کمتر روبری یکدیگر می ایستند و نوبتی شلیک میکنند. فرمانده ها هم همان جا هستند ولی چون قانون جنگ از پایین به بالا است، آخرین کسانی هستند که میتوان به آنها شلیک کرد. میتوانید این جنگ را با جنگی مثل جنگ ۸ ساله ایران  و عراق مقایسه کنید؟ مسلمآ خیر.

اگر یک هزار سال پیش نیاکان ما با سپر و شمشیر و نیزه راهی میدان نبرد میشدند، اگر صد سال پیش اجدادمان با تفنگ سرپر و توپ های جنگی در میادین جنگ حاضر میشدند، اگر بیست سال پیش پدرانمان با کلت و کلاش و نارنجک از وطن دفاع کردند، شک نکنید امروز جنگ ما جنگی سایبری و کاملآ مجازی است. ما در این جنگ با سرباز و مین و سیم خاردار برنمیخوریم ولی قطعآ با بدتر از آن روبرو خواهیم شد.

ما امروز شاهدیم که مقامات بلند رتبه در کشورهایی که به هر دلیلی دشمن میدانیم چطور از فضای مجازی برای پیشبرد اهداف خود استفاده میکنند. مثلآ در جریان اتفاقات پس از انتخابات سال ۸۸ در ایران فکر کنم رابرت گیتس، وزیر دفاع آمریکا بود که در گفتگویی رسانه ای با مدیر سایت تویتتر خواستار افزایش امکانات خدمات دهی به کاربران ایرانی شد. طرف های ایرانی ادعا داشتند که گروههایی از آشوبگران در سطح جامعه  برای ساماندهی آشوبها و اعتراضات از این سرویس استفاده میکنند. در مورد فیسبوک و یوتیوب و برخی دیگر از سرویسهای شبکه های اجتماعی نیز موارد مشابهی وجود داشت. اما این تمام موضوع نیست.

در ادامه ی جنگ نرم، یکی از کابردی ترین سلاح های سازمانهای غربی همین فضای مجازی میتواند باشد. به عنوان مثال ما نمیتوانیم هیچکدام از نرم افزارهای مفید سایت گوگل را دریافت کنیم ولی میتوانیم از موتور جستجویش برای پیدا کردن هر گونه محتوایی که ممکن است در کشور ما مصداق جرایم رایانه ای باشد استفاده کنیم. در نظر داشته باشید که گوگل شرکتی است که در ایالات متحده توسعه داده شده است و طبق قوانین آن فعالیت میکند، بنابراین خود را موظف به پیروی از قوانین محلی کشورهای مختلف نمیداند، هر چند که قوانین کشورهای هدف را نقض کند یا نادیده بگیرد. پس این شرکت میتواند ابزار مناسبی باشد وقتی که محبوبیت و استفاده فراگیری در کشورهای هدف دارد.

بگذارید مثالی بزنم، در گوگل مپ شما به مناطقی در آمریکا برمیخورید که از آنها توسط ماهواره گوگل عکس برداری نشده است ولی اینجور نقاط را معمولآ در کشورهای دیگر نمیبینید. این نقاط کور گوگل مپ معمولآ مربوط به صنایع و سازمانهای نظامی و امنیتی ایالات متحده است. با توجه به قوانین موجود در این کشور آنها میتوانند به دلخواه خود نواحی را که علاقه ای به انتشار تصاویر آن ندارند از دید ما مخفی کنند، در حالی که تعهدی برای این کار در مورد کشورهای دیگر ندارند.

قضیه به نقاط کور گوگل مپ ختم نمیشود. مثلآ کشور چین مدتی برخی از سرویس های گوگل را بلاک کرد و در نهایت این کشور، شرکت گوگل را موظف به پیروی از برخی قوانین محلی خود کرد. در پی مذاکراتی که انجام شد، گوگل تعهد کرد برخی از نتایج جستوجوها را از دید کاربران چینی مخفی نگه دارد. دولت چین معتقد بود که این نتایج در موتور جستجوی گوگل میتواند باعث مشکلات سیاسی و اجتماعی در کشورش شود.

خوب، حالا گوگل مپ، فیسبوک، تویتتر، یوتیوب و یا هر سرویس دیگری که توسط عوامل بیرونی و خارجی، دولتی یا غیر آن، حمایت شود و به صورت عمومی سعی داشته باشد به قسمتی از هر دولت یا کشوری، برخلاف میل آن عمل کند یا ضربه وارد کند میتوان به راحتی به چشم یک سلاح جنگی هزاره سوم نگاه کرد.

شاید یکی از اصلی ترین دلایلی که باعث بلاک شدن یوتیوب شد، تغییراتی بود که در قوانین استفاده از این سرویس اعمال شد. این قوانین اجازه میداد کاربران بتوانند ویدیوهایی خلاف نظر اخلاق، شرع و عرف اسلامی را در این سرویس به اشتراک بگذارند. من نمیدانم قصد مدیران یوتیوب از این کار چه بود، ولی به هر حال چه خواسته باشند آمار سایتشان را بالا ببرند، چه خواسته باشند یک میلیارد و شش صد میلیون مسلمان را مورد تهاجم فرهنگی قرار دهند فرقی نمیکند. این سرویس در کشورهای اسلامی بنابر محتوایی که ارائه میدهد قابل پذیرش نیست.

پس ما الان میتوانیم بگوییم در حال جنگ هستیم. سیستم های سایبری یکی پس از دیگری ظهور میکنند و حقیقتش این است که ما دست روی دست گذاشته ایم و فقط هر از گاهی بعضی هایشان را بلاک میکنیم. حرف بنده این نیست که مثلآ تویتتر برای ضربه زدن به ایران ابداع شد یا اساسآ یک اسلحه سایبری است، اما چیزی که هست و در کنار آن استفاده یا سو استفاده ای که از آن میشود در نهایت ممکن است آن را تبدیل به یک اسلحه بر ضد امنیت ملی جامعه ما بکند. از طرفی موافق صد در صد کم و کیف نحوه ی برخورد با سرویس ها و سایت های مذکور نیستم، فقط همان طور در مقدمه پست هم نوشتم قصد دارم حقایق این جنگ را بیان کنم.

تا اینجای مطلب با جنگ سایبری آشنا شدیم و در مورد کیفیت و شرایط و ابزارهای آن صحبت کردیم. از اینجا به بعد فکر میکنم بد نیست در مورد وضعیتمان در این جنگ هم بحث کنیم.

ما کجای جنگ سایبری هستیم؟

این سرخط خبر مهمی است که در خبرگزاری ها انعکاس زیادی داشت:

طرح دولت اوباما برای شنود اینترنت:

دولت اوباما در حال پیش‌نویس قانونی است که بر اساس آن تمام ارائه کنندگان خدمات اینترنتی و سرویس‌های ارتباطات آنلاین، ایمیل و هم‌چنین شبکه‌های اجتماعی موظف خواهند شد اطلاعات مشترکین خود را در اختیار سازمان‌های اطلاعاتی آمریکا بگذارند.

خوب اکثر سرویس ها  و شبکه هایی که همه ما استفاده میکنیم وطنی نیستند. فکرش را بکنید صندوق ایمیلتان توسط چه کسانی و برای چه اهدافی ممکن است وارسی شود؟ چرا دولت آمریکا میتواند رسمآ به اطلاعات ما در این سرویس ها دسترسی پیدا کند؟ هدفشان چیست؟ اینجاست که میفهمیم چه راحت ممکن است رو دست خورد.

همه ما موقع قطع شدن اینترنت یا حتی قطع شدن پروتکلهای امن آن دادمان درمیآید. مطلب مینویسیم، کامنت میگذاریم، تحلیل مکنیم و…

ولی آیا کسی از ما در مورد این طرح دولت اوباما چیزی نوشت؟ چطور است که در مورد بسته شدن پروتکل اس اس ال انقدر ناراحت میشویم، در حالی که میتوانیم اصلآ اون یکی دو روز بیخیال اینترنت شویم اگر این همه اطلاعاتمان برایمان مهم است.

در مقابل چرا توجه نداریم که هرچیزی که تا الان در گوگل جستجو کرده ایم، هر مطلبی که در فیسبوک نوشتیم، و هر ایمیلی که ارسال کرده ایم، اکنون یک کپی از آن در دست سازمانهای امنیتی آمریکایی است که از قضا خیلی هم با ما دوست نیستند.

به صورت عملی برای مقابله به مثل چیزی به جز بلاک کردن سایتها و قطع کردن اینترنت در دست نداریم که البته به نظر نمیرسد این روشها خیلی برای جنگ سایبری در هزاره سوم کارآمد باشند. طرحی هم مثل اینترنت ملی خیلی مورد استقبال عمومی نیست و کلآ راه حل بهینه ای به نظر نمیرسد.

البته حرکتهایی هم داشته ایم که گرچه مشکلات خاص خودشان را دارند، ولی بسیار امیدوار کننده به نظر میرسند. از جمله آن راه اندازی سایتی به نام ساماندهی از طرف وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، به منظور ساماندهی وبسایت ها و سرویس های وطنی است. یا تاسیس شرکت هایی دولتی یا خصوصی است که سعی دارند بازیهای رایانه ای را درجه بندی و دسته بندی کنند. یا حتی شرکت هایی که به ساختن بازیهای ملی روی آوردند و…

نتیجه گیری:

در کل احتمالآ میتوان وضعیت کنونی را اینطور گزارش کرد: اینجا عمق مرزهای ایران، در تصرف نیروهای ناشناس، نا مرئی و سایبر. نیروهای رزمنده ما تا کنون کار چندانی از پیش نبرده اند و موفق به جلوگیری از پیش روی دشمن سایبر نشده اند. همه این مشکلات یک طرف، نبود مقر فرماندهی مناسب هم یک طرف. البته کمبود اسلحه، تجهیزات، اینترنت، شبکه های وطنی، سیستم های خودی، پدافندهای دفاعی و سنگر مناسب هم یک طرف. عدم توانایی یا امکان مذاکره با سرویسهای محبوب آنلاین آن ور آبی برای تعدیل محتوی هم بماند، نبود سرویس های جایگزین مناسب خودی هم بماند، عدم وجود طرح و برنامه بلند مدت هم بماند، عدم توجه درخور از سوی مسئولین هم بماند، عدم فرهنگ سازی در این زمینه هم بماند…

در مورد توجه مسئولین! میتوانم به جرات بگوییم در این یکی دو سال اخیر بیش از تمام ۱۰- ۲۰ سال گذشته کار شده و مسئولین بلند پایه ای واقعآ به فکر افتاده اند. صدا و سیما، خصوصآ شبکه خبر، برنامه ها و گزارشات ویژه ای تولید و پخش کرده اند که بسیار مفید به نظر میرسند. اما باز هم جای کار فراوانی باقی است و شب دراز و قلندر بیدار…

داستان را از این طولانی تر نمیکنم فقط به این دلیل که از حوصله مطالعه شما بیرون نرود، وگرنه باید چند صفحه دیگر در مورد ابزارها، راهکارها، تاریخچه، مزیت ها و… مینوشتم.